ခ်စ္ဂလဲ့စား


ျမန္မာျပည္တစ္ေနရာရွိေဆးရံုဓါတ္ခြဲခန္းအတြင္း

မျဖစ္နိုင္ဘူး ဆိုတဲ့ ရင္ဘတ္ထဲ က ထြက္ေပၚ လာတဲ့ အသံ ဟာ နားစည္ က တစ္ဆင့္ ဝင္ေရာက္ လာတဲ့ ဆရာဝန္ၾကီးရဲ့ ရွင္းလင္း ခ်က္ေတြက ဖိနွိပ္ လိုက္တဲ့ အတြက္ လည္ေခ်ာင္း အရင္း မွာတင္ အျပင္ ကို ထြက္ေပၚ မလာနိုင္ပဲ ေပ်ာက္ဆံုး သြားတယ္..

“အဲဒီေတာ့ ေမာင္ျဖိဳးေအာင္ အေနနဲ႕ ဆရာ တို႕ကို တစ္ခုေလာက္ ကူညီေစခ်င္တယ္”

“ဘာကူညီရမွာလဲ ဆရာ ဒီဘဝ ဒီအေျခ အေနၾကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ က ကူညီဖို႕ ေနေနသာသာ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ေတာင္ အကူအညီ ကင္းမဲ့ ေနပါျပီ..”
“မဟုတ္ဘူးေလ ေမာင္ျဖိဳးေအာင္ ကိုယ္တိုင္လဲ ဆရာဝန္ေလာင္း တစ္ေယာက္ပဲေလ ဒီ ေရာဂါ ဟာ သူ႕အလိုလို ကူးစက္ တတ္တဲ့ ေရာဂါ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာနဲ႕ တိုက္ရိုက္ ထိေတြ႕မႈ ေတြကပဲ ဒီေရာဂါ ဟာ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ကူးစက္ နိုင္တယ္ ဆိုတာ ေမာင္ျဖိဳးေအာင္လဲ သိသားပဲ ဒီေတာ့ ျဖစ္နုိင္မယ္ ဆိုရင္ ေရာဂါ ကူးစက္ နိုင္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေလး ကို ေသခ်ာစဥ္းစားျပီး ေျပာျပပါလား..” “ေမာင္ျဖိဳးေအာင္လဲ ဆရာ့ မ်က္စိေရွ႕တင္ ၾကီးျပင္းလာျပီး စာေတာ္တယ္ ရိုးသားတယ္ ၾကိဳးစားတယ္ မေကာင္းတာမလုပ္ဘူး ဆိုတာ သိေနေတာ့ ကူးစက္ ဖို႕ရာ နည္းလမ္း ကို ဆရာ စဥ္းစားမရ ျဖစ္ေနတယ္”

“ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္တာ တစ္ခုမွ မလုပ္ခဲ့ဖူးပါဘူး မူးယစ္ေဆး အေၾကာထဲ မသြင္းဘူး၊ မေကာင္းတဲ့ မိန္းမ မလိုက္စားဘူး ၊ တစ္ျခား နည္းေတြ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ မသိပဲ ဝင္လာခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး ဆရာ..”

ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီး အေရးေပၚလူနာဌါန

“ဆရာ ဒီလို လုပ္လို႕ ျဖစ္ပါ့မလား လူနာ ခြင့္ျပဳခ်က္ မရပဲ ေသြးစစ္ တယ္ဆိုတာ ကာယကံရွင္ သိသြားရင္ မေကာင္းဘူးေနာ္ ေနာက္ လူနာ ကိုယ္တိုင္လဲ ဆရာဝန္မ တစ္ေယာက္ပဲ...”
“ကိုယ္ေျပာသလိုသာ လုပ္ပါ ေဒါက္တာ ဒီကိစၥ ကို လိပ္ခဲတည္းလည္း ျဖစ္ေနတာ အေတာ္ ၾကာပီ သူ႕ကိုေသြး စစ္ ၾကည့္ရေအာင္ ေျပာဖို႕ကလဲ သူလဲ ဂုဏ္သေရ ရွိ ဆရာဝန္မ တစ္ေယာက္ ဆိုေတာ့ အေတာ္ေလး ခက္ခဲ ေနတာ အခု သူ အက္ဆီးဒင့္ ျဖစ္လို႕ ေဆးရံု ေရာက္လာတုန္း ေလး စစ္ေဆးၾကည့္မွ ျဖစ္မယ္..”

အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခု ၾကာေသာ္

“ဟုတ္တယ္ ဆရာ ေပါ့စတစ္ဗ္ ပဲ”
“အင္း ဆရာ ထင္တဲ့ အတိုင္းပါပဲလား”

လြန္ခဲ့ေသာ တစ္နွစ္ခန္႕က

သူ ဒီေဆးရံုမွာ ေဟာက္စ္ဆာဂ်င္ ဆင္းရတာ အရမ္းကို ေပ်ာ္တယ္ ဒီကို ေရာက္ေအာင္ ဖန္ဆင္းေပးလိုက္တဲ့ ကံၾကမၼာ ၾကီး ကိုလဲ ေက်းဇူး အထပ္ထပ္ တင္ခဲ့မိပါရဲ့..

သူတို႕အုပ္စု ကို သင္တန္းေပးတာက ဆရာဝန္မ ငယ္ငယ္ ေခ်ာေခ်ာေလး သူမ ကိုေတြ႕လိုက္ ကတဲက သူ႕ရင္မွာ အခ်စ္ဆိုတာ အျမစ္တြယ္ သြားခဲ့တယ္ ..

ေနာက္ေတာ့ သူ႕ရဲ့ သံေယာဇဥ္ မ်က္ဝန္းေတြ ေၾကာင့္လား မသိ မမ ကလဲ သူ႕ကို အခြင့္အေရး ေတြ ေပးလာတယ္ ဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ဆံုး သိပ္မၾကာခင္ ကာလ မွာပဲ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားၾကျပီး စည္းေတြ ေဘာင္ေတြ ေက်ာ္ကုန္တဲ့ အထိ ခ်စ္မိခဲ့ၾကေလရဲ့..။

ဒီလိုနဲ႕ တစ္ေန႕ ေဆးရံုမွာ ေသြးသြင္းဖို႕ လိုတဲ့ လူနာကို ေသြးလႈ ဖို႕အတြက္ သူ႕ေသြး ကို စစ္ေဆး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျဖိဳးေအာင္ တစ္ေယာက္ ကမာၻၾကီး တစ္ခုလံုး သြက္သြက္ ခါရမ္းသြားတယ္.........

ဆရာဝန္မေလး ၏ ေနာက္ဆံုး ေျဖာင့္ခ်က္

“က်မ ကို ခြင့္လႊတ္ပါ ဆရာ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္နွစ္ေလာက္ က ကၽြန္မ ခ်စ္သူ ဟာ ကၽြန္မဘဝကို ထံုးလိုေခ် ေရလို ေနွာက္ ျပီး ေျခေဆးလို႕ အားရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ကို ပစ္ထားခဲ့တယ္ေလ ကၽြန္မ အရမ္းအခ်စ္ၾကီးလို႕ အမ်က္ၾကီးတယ္ ဒါေပမယ့္ လူလဲ မသတ္ရဲဘူး ဒီေတာ့ သူ႕ကို အေကာင္းဆံုး ဂလဲ့စားေခ်နိုင္ေအာင္ AIDS လူနာတစ္ေယာက္ဆီက ေသြးကိုယူျပီး ကိုယ့္ဖာသာ ထိုးထည့္လိုက္တယ္ ျပီးေတာ့ သူ႕ကို အရမ္းလြမ္းလို႕ တစ္ေခါက္ ေလာက္ေတြ႕ပါရေစ ဆိုျပီး ဟိုတယ္ တစ္ခုမွာ တစ္ည ေနလိုက္တယ္... ေနာက္ပိုင္းလဲ ခ်စ္လွခ်ည္ရဲ့ ၾကိဳက္လွ ခ်ည္ရဲ့ ဆိုျပီး အေသြးအသား ကိုဝါးျမိဳခ်င္တဲ့ သူေတြကို သူတို႕လိုခ်င္တာ ေပးလိုက္တယ္ေလ ဟက္ ဟက္ သူတို႕လဲ သူတို႕လိုခ်င္တာ ရတဲ့ အျပင္ အဆစ္ ေပးတာကိုပါ ရသြားၾကတယ္.. ဆရာ့တပည့္ ေလးအတြက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး သူ႕ကို ကၽြန္မ သံေယာဇဥ္ ရွိလို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ တားပါတယ္ အကာအကြယ္ သံုးဖို႕ေျပာတာကို သံုးျပီးေတာ့မွ အလစ္မွာ ခၽြတ္ပစ္လိုက္တယ္ေလ ”...။

အခုေတာ့ အားလံုးၿပီးဆံုးခဲ့ပါျပီ ေယာက်ၤားေတြ ကို စိတ္နာျပီး ဂလဲစား ေခ်တဲ့ ဆရာဝန္မေလးေကာ သူ႕ရဲ့ သားေကာင္မ်ားေကာ ခ်စ္တဲ့ မမဆရာဝန္ ကို လက္လႊတ္ရမွာ စိုးလို႕ အပိုင္ၾကံမိတဲ့ ျဖိဳးေအာင္ေကာ အားလံုး ျငိမ္းခ်မ္းရာမွာ အိပ္စက္ သြားခဲ့ ၾကပါျပီ..။

PS: သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေလးပါ..။
Read more


The Grudge 3


ညဘက္ အိပ္ရတာ ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ သူမ်ား အတြက္ ရုပ္ရွင္ ကားေလး တစ္ကား ညႊန္းခ်င္တယ္ ..။

ဒီကားရဲ့ ပထမပိုင္း ကို ၾကည့္ဖူးတာေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးနွစ္ေက်ာ္ ေလာက္ကပဲ ဗ် ေတာ္ေတာ္ေလး ညဘက္ အိပ္ရတာ သတိဝီရိယ ေကာင္းေအာင္ ဆြဲေဆာင္နိုင္တယ္ ..။

အခု ၂၀၀၉ မွာ တတိယ ပိုင္းထြက္လာလို႕ ၾကည့္ခ်င္တဲ့ သူေတြ ၾကည့္လို႕ ရေအာင္ လင့္ေလး ခ်ိတ္ေပးထားတယ္ ..။

သြားၾကည့္လိုက္ပါအံုး ကၽြန္ေတာ္ ေတာ့ ၾကည့္ျပီးသြားျပီ ဟိ ဟိ လင့္က ေဟာဒီမွာပါ ...။

ဒါက DivX webplayer မရွိသူမ်ား အတြက္ Zshare Flash: Click Here


တကယ္လို႕ DivX webplayer မရွိလို႕ လိုခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုနွိပ္လိုက္ပါ..။
Read more


၂၄ ပြင့္ သီၿပီးသြားတဲ့ ခေရပန္း ကံုးေလး

Happy Birthday


ဒီကေန႕ ဇန္နဝါရီလ ၂၉ ရက္ေန႕ဟာ ညီမငယ္ ပန္းခေရ ကၽြန္ေတာ့ အေခၚ ေပခရမ္း ရဲ့ ဘဝလမ္း ခရီးမွာ ေနာက္ထပ္ ၂၄ ခုေျမာက္ မွတ္တိုင္ စိုက္ထူလိုက္ တဲ့ ေန႕ေလးပါ ..။

ေမြးေန႕ရွင္ က အပ်ိဳၾကီး ေပါက္စ ျဖစ္လာျပီ ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ ေပၚမွာ အလကား ေကၽြးရမွာ ေတာင္ နွေမ်ာ ေနလို႕ အကိုျဖစ္သူကပဲ သူ႕အစား ဧည့္သည္ ေတြ ကို ဧည့္ခံေပးရေတာ့မွာေပါ့...။

အရင္ဦးဆံုး ေမြးေန႕ရွင္ အတြက္ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ကိုယ္ေလာေလာ ဆယ္ေနတဲ့ ဆီက အေၾကြးဝယ္လို႕ ရမယ့္ မာစီးဒီး ပဲ လြယ္လြယ္ ဝယ္ေပးလိုက္တယ္ ရံုးတက္ ရံုးဆင္း စီးလို႕ ရေအာင္ေပါ့..။



ဖုန္းဝယ္ေပးမလို႕ စဥ္းစားေပမယ့္ သူက အဲဒီဘက္ ပိုင္း အလုပ္လုပ္တာ ဆိုေတာ့ မလိုေလာက္ဖူး ထင္လို႕ မဝယ္ေပးေတာ့ဘူး ကားတစ္စီးေပး ေတာ္ျပီေပါ့ ေနာ္..
ဧည့္သည္ ေတြကိုလဲ သူ႕အစား ဧည့္ခံေပးရမယ့္ စရိတ္က ရွိေနေသးတာကိုး ဟီး...

ကဲ လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ား ေဟာဒီမွာ စားၾကပါဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနတဲ့ ဆိုင္ကေနပဲ သြားယူလာတာ..။













စားရင္းနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕ အဆင္ေျပတာ ေရြးေသာက္ ၾကေပါ့ဗ်ာ..။
ေရာ့ ေဟာဒီမွာ စည္လိုက္ ခ်ေပးထားမယ္



ဘီယာေသာက္ရင္ ဗိုက္ပူမွာ ေၾကာက္ရင္ေတာ့ ဝိုင္ ေလာက္ပဲေသာက္ေနာ္



မမ တို႕ ညီမ တို႕ အတြက္ ကေတာ့ အေအးေပါ့ ..။







ကားသြား ယူရတာနဲ႕ စားစရာ ေတြ သြားသယ္ရတာနဲ႕ ဧည့္ခံတာ နဲနဲ ေနာက္က်သြားတယ္ ကိစၥ မရွိပါဘူးေလ ညပိုင္း ေမြးေန႕ဧည့္ခံပြဲေပါ့...။

ေမြးေန႕ရွင္ ေပခရမ္း ဒီကေန႕က စျပီး ဘဝလမ္း တစ္ေလွ်ာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ ေအးခ်မ္းစြာ ေလွ်ာက္လွမ္း နိုင္ျပီး ခ်စ္တဲ့သူ နဲ႕အျမန္ဆံုး ေပါင္းရျပီး အပ်ိဳမၾကီးတၾကီး ဘဝက ျမန္ျမန္လြတ္ပါေစ ..။
Read more


ေက်းေတာရြာ သို႕ အလည္တစ္ေခါက္


“ေဟး ... လာၾက လာၾက ေရာက္လာ ၾကၿပီေပါ့ ကဲ ညီေလး က ေမာ္ေတာ္ ဦးခန္း ကိုသာ သြားလိုက္ အကိုနဲ႕ တူတူ ေမာင္းၾကတာေပါ့.။”

ဒီလို ေျပာလိုက္သူက ၾကည္ဆိပ္ လို႕ ေခၚတဲ့ ရြာက ေက်းရြာေကာင္စီ ဥကၠဌ လဲ ျဖစ္ ရြာနဲ႕ၿမိဳ႕ကို ဆက္သြယ္ေပး ေနတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ဆက္သြယ္ေရး ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ကို ပိုင္ဆိုင္သူလဲ ျဖစ္တဲ့ ကိုေအာင္သူပါ.........။

ဒါနဲ႕ ေမာ္ေတာ္ဦးခန္းမွာ ပါလာတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ေက်ာပိုး အိပ္ေလး ကို ဘုတ္ခနဲ ပစ္ခ်လုိက္ ၿပီး ေမာ္ေတာ္ေပၚ ပါလာသူေတြ ကို တစ္ခ်က္ေဝ့ၾကည့္လိုက္ မိေတာ့ မ်က္မွန္း တန္းေနမိတဲ့ သူ သံုးေလးဦး ကို ေတြ႕လိုက္ရလို႕ သူတို႕ ကိုနႈတ္ဆက္လိုက္တယ္..။

“ေဟ့ ကိုလင္း ရြာလိုက္လည္ မွာလား ဒါဆို အိမ္မွာ တည္းရမယ္ေနာ္”
ဒီလို ေျပာလိုက္သူက ကိုၾကည္လင္း သူက ရြာက ထြက္တဲ့ ပုဇြန္ ေတြ ကို လုိက္ေကာက္ၿပီး ၿမိဳ႕ေပၚက ငါးဒိုင္ ေတြ ကိုလုိက္သြင္းသူ ကုန္သည္ ေပါ့ဗ်ာ..။

“ေအာင္မယ္ ေဟ့ ၾကည္လင္း မင့္အိမ္ လိုက္တည္း ရင္ ဘာလုပ္ရမွာလဲ ကိုလင္း က အရင္ကတဲ က ပုဇြန္ ဖမ္းတာ ၾကည့္ခ်င္တယ္ ေျပာေျပာေနတာ အခုလဲ ပုဇြန္ဖမ္းတာ ၾကည့္ခ်င္လို႕ လိုက္လာတာပဲ မဟုတ္လား ဒီေတာ့ ငါ့ အိမ္မွာ တည္းမွာေပါ့”
အခုလို ၾကားကဝင္ေျပာသူက ကိုစိုးေမာင္ သူက ပုဇြန္ ကိုယ္တိုင္ဖမ္း ၿပီး ကိုယ္တိုင္ ၿမိဳ႕တက္ေရာင္းသူ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ပုဇြန္ဖမ္း တာ အလြန္ၾကည့္ခ်င္သည္ ဟုေျပာဖူးေတာ့ သူ႕အိမ္ ကို အလည္ ေခၚျခင္းျဖစ္သည္..။

“ကဲ ကဲ စကားမ်ား မေနၾကနဲ႕ ေလာေလာဆယ္ ဒီေန႕ ငါ့ အိမ္မွာပဲ တည္းရမယ္ ေနာက္ေန႕မွ သူ စိတ္ေပ်ာ္ရာ လိုက္တည္း ပေလ့ေစ ေမာ္ေတာ္ ထြက္မယ္ ေရတက္ နဲ႕လိုက္မွ ရြာကို မိုးမခ်ဳပ္ခင္ေရာက္မယ္” လို႕ ကိုေအာင္သူ ဝင္ေျပာလိုက္မွ ဟိုနွစ္ေယာက္လဲ ျငိမ္သြားေတာ့မယ္..။

ဒါနဲ႕ ၾကည့္ျမင္တိုင္ ကမ္းနားေစ်း ေဘးက ေမာ္ေတာ္ ဆိုက္ကပ္ထားရာ ကေန ေမာ္ေတာ္ေလး ဟာ ေလေလး တစ္ျဖဴးျဖဴး စင္ေရာ္ ငွက္ကေလး ေတြက ဝိုင္းရံ ပ်ံသန္းရင္း လႈိင္ျမစ္ ေရအျပင္ ကို ေမာ္ေတာ္ဦး နဲ႕ ေရပန္းတဖြားဖြား ထေအာင္ ထိုးခြဲ ရင္းနဲ႕ ၾကည္ဆိပ္ ရြာေလး ရွိရာ ကို ဦးတည္ ခုတ္ေမာင္းလာခဲ့ပါျပီ..။

လမ္းခရီးမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ကမ္းနား တစ္ေလွ်ာက္က ဆန္စက္ ေတြ စက္ေလွ သမၺာန္ ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ျမင္ကြင္း အသစ္ အဆန္း ေတြပါပဲ ဒီလိုနဲ႕ ကိုေအာင္သူက ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေမာ္ေတာ္ ေမာင္းတာ သင္ေပးရင္း ကိုစိုးေမာင္ နဲ႕ ကိုယ္ၾကည္လင္း ကို စကားေျပာရင္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ဖူး ေသးတဲ့ ဧရာဝတီ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ေဒသ က ၾကည္ဆိပ္ ရြာကေလး ကို စိတ္ကူးထဲမွာ ပံုေဖာ္ၾကည့္ေနမိပါတယ္...။

ညေနေစာင္း ေလာက္မွာ ျမစ္မၾကီး ကေန လမ္းခြဲျပီး ေခ်ာင္း ေလးထဲ ကို စတင္ ဝင္ေရာက္လာခဲ့ပါျပီ ဒီေခ်ာင္းေလး ဟာ သူတို႕ ရြာ ကို သြားရာ တစ္ခုတည္းေသာ ေရလမ္းေၾကာင္းပါ အဲဒီေခ်ာင္းေလး တစ္ေလွ်ာက္ မွာပဲ ရြာေပါင္း မနည္းပါဘူး ရွိပါတယ္ အဲဒီအထဲက ၾကည္ဆိပ္ ရြာဟာ ေခ်ာင္းထိပ္ အက်ဆံုးပါ ဒါေၾကာင့္ ေခ်ာင္းမၾကီး တစ္ေလွ်ာက္ ဝင္လာရင္ သူတို႕ရြာကို ဦးဆံုးေရာက္ပါတယ္..။

ေခ်ာင္းေဘး တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဓနိေတာ ေတြခ်ည္းပါပဲ အဲဒီေတာ့မွ အိမ္ေတြမွာ အမိုးမိုးတဲ့ ဓနိေတြ ရဲ့ မူရင္း အပင္ ကိုျမင္ဖူးေတာ့တာပါ.. အပင္က ပင္စည္ လံုးက သိပ္မျမင့္ပါဘူး အရြက္ေတြ ကသာ အုန္းပင္ အရြက္နဲ႕ခပ္ဆင္ဆင္တူျပီး ပင္စည္နဲ႕ ဓနိလက္ (အုန္းပင္ကထိုးထြက္ေနတဲ့ အရြက္ေတြ ပါတဲ့ အကိုင္းကို အုန္းလက္ လို႕ေခၚလို႕ ဓနိလက္ လို႕ေျပာတာပါ) ၾကားထဲမွာ ထန္းသီး သီးသလိုပဲ ဓနိသီးေတြက အခိုင္လိုက္ေလး ေတြ တြဲေလာင္း က်ေနပါတယ္.. သူ႕ရဲ႕ပင္စည္ ကလဲ လူေတြ ေပါင္ရင္း ထက္ပိုမျမင့္လို႕ ထန္းပင္ထက္ စာရင္ ဓနိသီး ခူးရတာ အႏၱရယ္ ပိုကင္းပါတယ္ တစ္ခု ရွိတာက ဗြက္ေပတာ တစ္ခုပါပဲ သူက ေရေတာထဲမွာ မွ ေပါက္တာေလ ..။

ဒီလိုနဲ႕ ရြာ အေရွ႕နဲ႕ အေနာက္ ကို ဆက္ေပးျပီး ေခ်ာင္းကို ျဖတ္ေဆာက္ထားတဲ့ ရြာေခ်ာင္းကူူး တံတားေလး ေဘးမွာ ေမာ္ေတာ္ ဆိုက္ကပ္ ပါျပီ ဒီေနရာေလး ဟာ ရြာအတြက္ ရြာလည္ေခါင္ အကြက္အကြင္း က်တဲ့ ေနရာေလးေပါ့ တံတားေပၚမွာ ေတာ့ ၿမိဳ႕တက္သြားတဲ့ မိခင္ဖခင္ေတြနဲ႕ ဇနီးလင္ေယာက်ၤား ေတြကို လာႀကိဳသူေတြနဲ႕ ျပည့္နွက္လို႕..။

ကၽြန္ေတာ္ တို႕ တက္သြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ ကေလး လူႀကီး ကၽြန္ေတာ့္နားဝိုင္းလာျပီး ျမိဳ႕သား သူတို႕ရြာ လာလည္တယ္ ဆိုလို႕ ျပံဳးရႊင္တဲ့ မ်က္နွာေတြ နဲ႕စူးစမ္း ေမးျမန္းၾကပါေတာ့တယ္ ေက်းရြာသားေတြ မွာ ရန္ကုန္ ကဆိုတာနဲ႕ နတ္ဘံု နတ္နန္း ကလာတဲ့သူ လို႕ထင္ေနတတ္ၾကတယ္ဗ် ရန္ကုန္ ဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ၾကီးမွာ လဲ လူတန္းစား ေပါင္းစံု ေက်းရြာ လို ရပ္ကြက္ ေတြမွာ ေနတဲ့ သူေတြ ရွိတယ္ ဆိုတာ မသိၾကဘူးေလ..။

ဒီလိုနဲ႕ ပဲ အဲဒီေန႕ေတာ့ ကိုေအာင္သူ အိမ္ မွာပဲ တစ္ညအိပ္လိုက္ပါတယ္ သူကေတာ့ ရြာသူေဌး ဆိုေတာ့ မီးစက္ ေတြ ဘာေတြနဲ႕ ရြာတစ္ရြာ ေရာက္တဲ့ အရသာ ကို မခံစား ရပါဘူး ေနာက္တစ္ေန႕မွ ညေနပိုင္း ကိုၾကည္လင္းက ကၽြန္ေတာ့္ ကို သူ႕အိမ္ မွာ တည္းဖို႕ လာေခၚပါတယ္..။

ကိုၾကည္လင္း တို႕ အိမ္မွာ တည္းခဲ့စဥ္..။

ကိုၾကည္လင္းက ပုဆိုးတိုတို အက်ီမပါ ေက်ာဗလာ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ ေက်ာပိုး အိတ္ေလး ကိုလြယ္ျပီး ေရွ႕ကေန ရြာလမ္း အတိုင္း သူ႕အိမ္ ရွိရာကို ေပ်ာ္ရႊင္ တက္ႂကြတဲ့ ေျခလွမ္း ေတြနဲ႕ ဦးေဆာင္ ေခၚယူလာပါတယ္..
ရြာလမ္း တစ္ေလွ်ာက္ က အိမ္ေတြက ျမင္သမွ် လူကိုလဲ “ကိုလင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ မွာ တည္းမွာဗ် ”ဆိုျပီး လိုက္ေျပာေနပါတယ္..

ေလွ်ာက္လွမ္းခ်ိန္ သိပ္မၾကာလိုက္ခင္မွာပဲ သူ႕အိမ္ ျခံဝင္း ေလးထဲ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ သူ႕သားေလးေတြ သမီးေလး ေတြက ဝိုင္းျပီး ႀကိဳၾကတယ္..
အိမ္ေပၚေရာက္ ျပီး အထုပ္ေလး ခ်ျပီးတာနဲ႕ ကိုၾကည္လင္းက
“ကဲ ညေနစာ ဟင္းစားေလး လုပ္လိုက္အံုးမယ္ ခဏေနာ္”
ဆိုျပီး ခေလး ေတြနဲ႕ အိမ္ေအာက္ ကိုဆင္းသြား ျပီး ခဏအၾကာမွာ ၾကက္ေအာ္သံ ေတြ ၾကားျပီးေတာ့ အသံေတြ ျငိမ္သြားတဲ့ အခိုက္ အိမ္ေပၚ ျပန္တက္လာျပီး ကေလးေတြနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပး သူ႕မိန္းမ ကို ဟင္းခ်က္ တဲ့ ကိစၥေတြ ညႊန္ၾကားလိုက္ နဲ႕ အေတာ္ေလး အလုပ္ရႈပ္ ေနတယ္..

ဒါနဲ႕စိတ္ထဲ ေတြးလိုက္မိတာက ငါ့ေၾကာင့္ ေတာ့ အသက္တစ္ေခ်ာင္းဆံုး ရႈံုးသြားရွာျပီ ဆိုတာနဲ႕ ျခံထဲ ဝင္လာခါ စက ဝင္းထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ စြာ အစာရွာစားေနၾကတဲ့ ၾကက္ေတြ ကို မ်က္စိထဲ ျမင္လာမိတယ္ အဲဒါနဲ႕ တစ္ဆက္ထဲ ပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္ကိုပါ ျပန္သတိရ မိတယ္ ပံုျပင္ထဲ မွာ ရြာတစ္ရြာ အလည္သြားတဲ့ သူ တစ္ေယာက္ သူတည္းတဲ့ အိမ္ ျခံဝင္းထဲ ဝင္တဲ့ အခ်ိန္ ျခံထဲ က ၾကက္ဖ တစ္ေကာင္ က သူ႕ ကိုလဲ ျမင္ေရာ ေျပးျပီး ခြပ္ပါသတဲ့ ဒါနဲ႕ သူက အိမ္ရွင္ ကို
“ဟာ ခင္ဗ်ား ၾကက္က အေတာ္ စြာတာပဲ ၾကက္ျခင္းမေျပာနဲ႕ လူေတာင္ မေၾကာက္ဖူး ခြပ္ရဲတယ္”
လို႕လဲ ဆိုေကာ.. အိမ္ရွင္က
“မဟုတ္ဘူးဗ် ဧည့္သည္ လာျပီဆိုရင္ သူတို႕ ကို သတ္ျပီး ဧည့္ခံ ေတာ့မယ္ ဆိုတာ သိလို႕ ခင္ဗ်ား ကို ခြပ္တာပါ ”ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ေလးေလ ဟီ ဟိ...

ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ က

“အဲဒါမ်ိဳးေတြ မစားပါရေစနဲ႕ ကိုၾကည္လင္း တို႕ အတြက္လဲ တာဝန္ပိုပါတယ္ အကို တို႕ စားသလိုပဲ စားပါရေစ” ဆိုေတာ့
“ဒါဆို ေနာက္ေန႕ ပုဇြန္လံုး ဟင္းခ်က္ေၾကြးမယ္ ေနာက္ လယ္ၾကြက္ ဆီျပန္ ဒါမွ မဟုတ္ ဖား သား ၾကြပ္ေက်ာ္ ေလး ဒါမွ မဟုတ္ မယ္ညိဳသား ( မယ္ညိဳ ဆိုတာ ဗ်ိဳင္းနဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္ပါ သူက အျဖဴ မဟုတ္ပဲ အညိုေရာင္ ပါ ) ခ်က္ေၾကြးမယ္ အို မနက္ျဖန္ မနက္ ဟင္းစားရွာထြက္ၾက မယ္”..။

ထမင္းဝိုင္းျပီးေတာ့ ေရေႏြးၾကမ္း နဲ႕ ထညက္ခဲေလး အခ်ိဳတည္း ရင္း အိမ္ေရွ႕က ကြပ္ျပစ္ ေလးမွာ ေရဒီယိုေလး နာေထာင္ရင္း လေရာင္သာသာ ေအာက္မွာ စကားေျပာျပီး ခဏေနေတာ့ ဗိုက္တင္းတင္း နဲ႕ သူတို႕ ေခါင္းရင္းခန္း မွာ ျပင္ေပးတဲ့ အိပ္ရာမွာ ဝင္အိပ္လိုက္တာ ခဏေလာက္ပဲ ထင္လိုက္တယ္ ကိုၾကည္လင္း က လာနိႈးတာနဲ႕ လန္႕နိုးလာတယ္ အျပင္ ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ လဲ မိုးမလင္းေသးဘူး ေမွာင္လို႕ လက္က နာရီ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ငါးနာရီ ေလာက္ရွိျပီ..။

“ကိုလင္း လိုက္မယ္ ဆိုလို႕ ေခၚေတာ့ မေခၚခ်င္ဘူး အိပ္ခ်င္ ဆက္အိပ္ေလ ပင္ပမ္း ပါတယ္ မလိုက္ပါနဲ႕ေတာ့”

“အာ ဘာလို႕ မလိုက္ရမွာလဲ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဖူးလို႕ အေတြ႕အၾကံဳ အသစ္ေလး ေတြ လိုခ်င္လို႕ ဒီကို တမင္ လိုက္လာတဲ့ ဟာကို”
ေျပာလဲေျပာရင္း ကမန္းကတန္း ထ မ်က္နွာသစ္ျပီး အဆင္သင့္ ျပင္လိုက္ပါတယ္

ကိုၾကည္လင္းကေတာ့ နဖူးမွာမီးအုပ္ေဆာင္းလို ဟာေလး ကို သားေရၾကိဳးနဲ႕ ေခါင္းကို ပတ္စီး ျပီး တပ္ဆင္ ထားေလရဲ့ လက္ထဲမွာလဲ လွံ တစ္ေခ်ာင္း ဓါးမ တစ္လက္ နဲ႕ ေပါ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလဲ လွံအေသး တစ္ေခ်ာင္း ေပးပါတယ္ ျပီးေတာ့ နွစ္ေယာက္သား ရြာျပင္ လယ္ကြင္းေတြ ဘက္ကို ထြက္ခဲ့ ၾကရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ လွံ ၾကီး ကိုင္ျပီး ကိုယ့္ကို ကိုယ္ မုဆိုးၾကီး အလန္ကြာတာမိန္း လိုလို မုဆိုးေက်ာ္ ဖိုးေထာ္ လိုလို ေပါ့ေလ ( အဲဒီအခ်ိန္က ျမိဳင္ရာဇာ တြတ္ပီ မေပၚေသးပါ မုဆိုးေက်ာ္ဖိုးေထာ္ပဲ ရွိပါသည္)ရြာထိပ္နားေရာက္ ေတာ့ ကို္ၾကည္လင္း က အုန္းပင္ ပုေလး မွ အုန္းလက္ ကေလး သံုးေလးခု ကို ဓားျဖင့္ ဆြဲျဖတ္လိုက္ျပီး ေဘးသား ေတြ ကို သင္လိုက္ပါတယ္ ပထမ ေတာ့ ဘာလုပ္မွန္း ကၽြန္ေတာ္လဲ မသိပါ ေနာက္ေတာ့ လယ္ကန္သင္းရိုး ေတြ ေပၚမွာ လွံကို ေျမၾကီးေပၚကို ရိုက္ရင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာၾကပါတယ္ အဲဒါက အေကာင္ရွည္(ေႁမြကို အေကာင္ရွည္ဟုေခၚၾကသည္) ေတြ ေျပးေအာင္ တဲ့.။

ဒါနဲ႕ပဲ လယ္ကြင္းေတြ ထဲေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေရွ႕ဆီကလဲ မိုးေသာက္အာရုဏ္ အလင္းတန္းေတြက ထြက္ျပဴလာေနပါျပီ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုးဟာလဲ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္လို႕ ပိုးေကာင္ေလး ေတြ ေအာ္သံနဲ႕ေခ်ာင္းထဲက အစာရွာေနတဲ့ ဘဲအုပ္ဆီက ေပ်ာ္ျမဴးေနၾကတဲ့ အသံေတြပဲ ၾကားေနရပါတယ္ လယ္ကန္သင္းေဘးက ျမက္ပင္ေလးေတြ ပိန္းပင္ ေလးေတြ ခ်ံဳႏြယ္ ပိတ္ေပါင္း ေတြမွာေတာ့ နွင္းရည္ ေလးေတြ တင္က်န္ျပီး အားလံုး ဟာ စြတ္စို လို႕ေပါ့ မူလတန္း တုန္းက သင္ခဲ့ ရတဲ့

ရိုးတစ္ေလွ်ာက္
ျဖိဳးေမာက္ပါတဲ့ လယ္ပဒူ
အရြက္ခၽြန္း ကန္စြန္း ပုဇြန္စာနဲ႕
လြန္တရာ ကညိဳ႕ေပါတယ္
ေတာျဖစ္လို႕ထူ

ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးလို ပါပဲ..
ဒါနဲ႕ လမ္းမွာ ေတြ႕တဲ့ အဲဒီ ကန္စြန္းရြက္ေလး ေတြ ကညိဳ႕ ေတြ ကို ခူးျပီး ေက်ာေပၚက ပလိုင္းထဲ ပစ္ထည့္ ရင္း သားေကာင္ ရွာလာခဲ့လိုက္တာ ေဟာ ေတြ႕ပါျပီ ပထမဆံုး သားေကာင္ ထူးထူး ျခားျခားပါပဲ ေခ်ာင္းနဲ႕ ကပ္ေနတဲ့ လယ္ကြက္ထဲမွာ ညက ေရအတက္ နဲ႕ပါလာျပီး ေရက် သြားခ်ိန္ တင္က်န္ ေနခဲ့တဲ့ ငါးဘတ္ ၾကီး နွစ္ေကာင္ ပါဗ်ာ ေရစပ္စပ္ က်န္ေနတဲ့ လယ္ကြင္းထဲ တဝုန္းဝုန္း နဲ႕ ဗိုက္သား ျဖဴျဖဴ ၾကီးေတြ ေပၚေအာင္ သူ႕ထက္ငါ အလုအယက္ ေခ်ာင္းထဲဆင္းမယ့္ လမ္းကို ရွာေဖြရင္း ကူးခပ္ေနၾကေလရဲ့ ..။

ကိုၾကည္လင္း က အသာအယာ ပါပဲ ပါလာတဲ့ ေဆာင္ဓားရွည္နဲ႕ ေခါင္းကိုမွန္းျပီး ခုတ္လိုက္တာ ျငိမ္သြားပါေလေရာ ထံုးစံ အတိုင္း ပလိုင္းထဲ ေကာက္ပစ္ထည့္ ျပီး ခရီး ဆက္လာခဲ့ ၾကတယ္ လယ္ကန္သင္း ရိုး တစ္ေလွ်ာက္ က ျမင္ရတဲ့ တြင္းေတြ ကိုလဲ မ်က္ခ်ည္ မျပတ္ ၾကည့္လာတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ မွာေတာ့ တြင္းေတြ ကအကုန္ တူတူပဲဗ် ဒါေပမယ့္ သူတို႕ ရြာသူရြာသား ေတြကေတာ့ သိတယ္ ဒါက ၾကြက္တြင္း ဒါက ေႁမြဝင္ထားျပီးျပီ ဆိုေတာ့ ေႁမြပဲ ရွိေတာ့မယ္ လို႕ ေျပာျပရင္းနဲ႕ ..

“ေဟာ ေတြ႕ျပီ ကိုလင္း ေရ ဒါက ပုဇြန္လံုး တြင္းကြ”

ေျပာေျပာဆိုဆို ငုတ္တုတ္ ထိုင္ခ်လိုက္ပါတယ္ ေနာက္ေတာ့ သူအသင့္ ယူလာတဲ့ အုန္းလက္ အလယ္သား ရဲ့ထိပ္ေလး မွာ ညက ၾကက္သား ခ်က္တုန္းက အေရခြံေလး ကို ခ်ည္လိုက္ျပီး တြင္းထဲ ကို အသာေလး ခ်လုိက္ တယ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တြင္းထဲ ကို ထိုးထည့္ သြားလိုက္တာ ခဏေနေတာ့ အုန္းလက္ ကေလး ဟာ လႈပ္ရွား လာပါတယ္ ဒါနဲ႕ ကိုၾကည္လင္ ျပန္ဆြဲထုတ္ တာ လားလား စီဒီ အျပားေလာက္ ရွိမယ့္ ဂဏန္း ၾကီးဟာ သူ႕ရဲ႕ သန္မာတဲ့ လက္မၾကီး နွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ၾကက္ေရခြံ ကိုညွပ္ထားလိုက္တာ အေပၚ ကိုေရာက္လာတဲ့ အထိပါပဲ ဒါနဲ႕သူလဲ ပလိုင္းထဲေရာက္ေပါ့ အဲလို နဲ႕ လယ္ပုစြန္ လံုး ေတြ ၁၀ ေကာင္ေလာက္လဲ ရေရာ ငါးလဲ ရထားတယ္ ဆိုေတာ့ အိမ္ ကို ျပန္လာ ခဲ့ၾကပါတယ္ အိမ္ျပန္လမ္း မွာ ကင္ပြန္းရြက္ေလး ေတြ ကင္းမုန္ သီးေလး ေတြလဲ ခုူးလာပါေသးတယ္..။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ပြဲေပါ့ဗ်ာ ေတာခ်က္ကေလး ေတြ ခ်က္ျပီး ေကၽြးတာ အဲဒါ က ညက ၾကက္သား ဟင္းထက္ အရသာ မွာ ဘာမွ မယွဥ္ နိုင္ေလာက္ေအာင္ ေကာင္းပါ့ဗ်ား...။


ကိုစိုးေမာင္ တို႕ အိမ္မွာ တည္းခဲ့စဥ္..။

ညေနေစာင္းေတာ့ တစ္ခါ ကိုစိုးေမာင္ ကလာေခၚပါေလေရာ ကိုၾကည္လင္းက မထည့္ခ်င္ ထည့္ခ်င္ နဲ႕ ထည့္လႊတ္လိုက္တယ္ ...

ကိုစိုးေမာင္ အိမ္ က ေခ်ာင္းကမ္းပါး ေလးမွာ ကပ္ျပီးေဆာက္ထားတာဗ် အိမ္ေနာက္ေဖး ေရကျပင္က ေခ်ာင္းေရ နဲ႕ ကြက္တိ အဲဒီမွာ ကိုစိုးေမာင္ ရဲ့ ပါဂ်ဲရိုး ၾကီး အဲေလ သူ႕ရဲ့ ေလွ ကို ၾကိဳးနဲ႕ ခ်ည္ထားတာ ေတြ႕တယ္ ..။

“ကိုလင္း အခု ခဏေလာက္ အိပ္ခ်င္ ရင္ အိပ္ထား ေလ ညေန ေရစစ္ ခါနီးေလာက္မွ ထြက္မယ္” လို႕ ဆိုတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ အိမ္ေရွ႕ ေလးမွာ ဖ်ာေလး ခင္းျပီး ခဏေမွး ေနလိုက္တယ္

ညဆယ္နာရီေလာက္ လဲ က်ေရာေရျပန္တက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေလွကေလး ေပၚမွာ ေတာင္းေတြ ငါးဖမ္း ကိရိယာ ပိုက္ေတြ နဲ႕ မီးအိမ္ေလး ထြန္းျပီး သူ႕ ငါးဖမ္း အကြက္ ကို ေလွာ္ခတ္ လာခဲ့ ၾကပါေတာ့တယ္ သူတို႕ ငါးဖမ္း အကြက္ေလး ေတြက ရြာကေနျပီး တစ္နွစ္ တစ္ခါ ရြာပိုင္ ဧရိယာ ထဲက ေခ်ာင္းလက္တက္ ေလးေတြ ကိုေလလံ စနစ္နဲ႕ အငွား ခ်ထား ေပးတာပါ..။

သူ႕ငါ့းဖမ္း ကြက္ ကိုေရာက္ေတာ့ အသင့္ ေဆာက္ထားျပီးသား ေခ်ာင္းနေဘး က လယ္ေစာင့္တဲ လိုတဲ ေလး ေပၚမွာ ပစၥည္း ေတြ ေနရာ ခ်ျပီး အသင့္ ရွိေနတဲ့ မီးဖိုေလး ကို မီးေမႊးလိုက္ ပါတယ္ တဲကေလးက လူ ေလးေယာက္ ေလာက္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ေနနိုင္ေလာက္တဲ့ အက်ယ္ အဝန္း ရွိတယ္..

ေရတက္လာျပီး ေရအီ သြားတဲ့ အခ်ိန္ (ေရတက္စရာ မရွိေတာ့လို႕ ေရေတြ မစီး ေတာ့ပဲ ျငိမ္ သြားတာပါ) က်ေတာ့မွ ကိုစိုးေမာင္ တစ္ေယာက္ ဒီဘက္ ကမ္းက ငုတ္တိုင္မွာ ပိုက္တစ္ဖက္ ကို ခ်ည္ ေနာက္တစ္ဖက္ ကို ဟိုဘက္ကမ္း ကို ေလွနဲ႕ သြားျပီး ထပ္ခ်ည္လိုက္ပါတယ္ ဒီပုဇြန္ ေထာင္တဲ့ ပိုက္က ျမင္ေအာင္ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေရစစ္ လိုမ်ိဳး အဝက်ယ္ ျပီး အဆံုးမွာ က်ဥ္းသြားတာပါ ဒါေပမယ့္ သူ႕ပိုက္က အဆံုးမွာ အပြင့္ပါ အဲဒါကိုမွ ၾကိဳးနဲ႕ ခ်ည္ျပီး ပိတ္ထားပါတယ္...

ျပီးသြားေတာ့ တဲေပၚ ျပန္တက္လာျပီး ေရေႏြးေလး ေသာက္ျပီး ေစာင့္ေနပါတယ္ ေရအီရာ ကေန တစ္ျဖည္းျဖညး္ ျပန္က်လာေနပါျပီ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေနေတာ့ ေလွေပၚ ေတာင္းေလး တင္ျပီး ေရလည္ေခါင္ က ပိုက္အဝ က ပိုက္ကို ကိုင္ျပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆြဲတင္ေနပါတယ္ ေပၚလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲဒီပိုက္ အတိုင္း ဟိုး ပိုက္ရဲ့ အဆံုးထိ ေလွနဲ႕ လိုက္သြားျပီးေတာ့မွခါးလည္ေခါင္ ကေနက်န္တဲ့ ပိုက္ အဆံုးပိုင္း ကို ေလွေပၚဆြဲတင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ပိုက္ရဲ့ အဆံုးပိုင္းမွာ အထုပ္ၾကီး တစ္ထုပ္လို ျဖစ္ေနျပီး အဲဒီထဲမွာ ငါးေတြ ပုဇြန္ ေတြ အျပည့္နဲ႕ေပါ့..။

အဲဒီ အထုပ္လိုက္ ေတာင္းၾကီးထဲ ကိုထည့္ ေနာက္ေတာ့ အဝက ခ်ည္ထားတဲ့ ၾကိဳးကို ေျဖျပီးသြန္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ငါးေတြ၊ပုဇြန္ထုပ္ ၾကီးေတြ က တျဖတ္ျဖတ္ ခုန္လို႕ ပိုက္ကို ၾကိဳးျပန္ခ်ည္ ေရထဲ ျပန္ခ် ထားျပီး တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကမ္းကို ျပန္ကပ္လာျပီး ေတာင္းနဲ႕တဲေပၚ ျပန္တက္လာပါတယ္...

ပါလာတဲ့ အမႈိုက္ေတြ ေရြး ငါးေသး ငါးမႊား ေတြ ေခ်ာင္းထဲ ျပန္လႊတ္ ျပီး သန္႕သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ပုဇြန္ေတြကို တစ္ခါ အမ်ိဳးအစားျပန္ခြဲ ျပန္ေရာ ပုဇြန္ထုပ္ၾကီး ပုဇြန္ဆပ္ထုပ္ ပုဇြန္ေက်ာ့ ဆိုျပီးေတာ့ေပါ့ ငါးေတြက သပ္သပ္တစ္ေတာင္းေပါ့ဗ်ာ ျပီးသြားေတာ့ ထြားေပ့ ဆိုတဲ့ ပုဇြန္ထုပ္ၾကီး ငါးထုပ္ ဆယ္ထုပ္ေလာက္ ကို သီတံနဲ႕ ထိုးျပီး မီးကင္ ၊ ျပီးေတာ့ လြယ္အိပ္ ထဲက ပုလင္း နွစ္လံုး ထုတ္ျပီး ဖန္ခြက္ တစ္ခြက္ထဲ ငွဲ႕ ၊ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထန္းရည္ ေတြလို႕ ထင္ပါတယ္ ..

ကိုစိုးေမာင္ လဲ ပုဇြန္ကင္ နဲ႕ ထန္းရည္ ခြက္ေလး ကိုင္ေျမွာက္ျပီး ေမွာင္မဲ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ကြင္းၾကီး ဘက္ကို လွည့္လို႕ ကြင္းပိုင္ အဖိုး သံုးေဆာင္ပါ ဘာညာ နဲ႕ တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ ျပီး ကြင္းပိုင္ေျမွာက္ လိုက္ ပါတယ္ ..

ကြင္းပိုင္ အလွည့္ လဲ ျပီးေရာ ဒီက ျမိဳ႕ပိုင္ေလး အလွည့္ေပါ့ဗ်ာ ဟိ ဟိ.. ပုဇြန္ ကင္နံ႕ေလး ေမႊးလာကတဲ က တံေတြးျမိဳျမိဳ ခ်ေနရတာ ထြက္စရာ တံေတြးေတာင္ အလွ်င္မမွီ ျဖစ္ေလာက္တယ္ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ခြက္တစ္ခြက္ ခ်ေပးျပီး ပုလင္းထဲ က အရည္ ေတြ ထည့္ေပးပါတယ္..

“ကိုစိုးေမာင္ က ထန္းရည္ ေတာင္ အဆင္သင့္ ထည့္လာပါလားဗ်..”

“ဟား ဟား ကိုလင္းကလဲ အဲဒါ ထန္းရည္မွ မဟုတ္တာ ဓနိရည္ဗ် ကၽြန္ေတာ္ တို႕ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ဘက္ေတြ မွာ ထန္းရည္ ထက္ ဓနိရည္ ကပိုေပါတယ္ေလ ထန္းရည္ က အညာဖက္မွာ ပိုေပါ တာ”..

အဲဒီေတာ့မွ ထန္းရည္ ဆိုတာ အျပင္ ဓနိရည္ ဆိုတာ ပါ ရွိပါလား ဆိုတာ သိလာတယ္ ..

ထင္ေတာ့ ထင္သားဗ် မေန႕ကတဲက ကိုၾကည္လင္း တို႕ အိမ္ မွာ ခြဲေကၽြးတာ ဓနိသီး ဆိုတာ ထန္းသီးနဲ႕ အတူတူ ပဲေနာ္ လို႕ေတာင္ ေျပာမိေသး ၾကည့္စမ္း အခု ဓနိရည္ ဆိုတာကလဲ ထန္းရည္ နဲ႕ အတူတူ ပဲ ဗ်..

ဒါနဲ႕ပဲ ဓနိရည္ တစ္ၾကိဳက္ ပုဇြန္ကင္ေလး ကို သံပရာ ရည္ေလး ညွစ္ျပီး တစ္ကိုက္ ကိုက္လိုက္ နဲ႕ ေက်းေတာ ရြာေလး ထဲက က်ယ္ျပန္႕လွတဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီး ကို ျဖတ္သန္း တိုက္ခတ္ လာတဲ့ သန္႕ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ့ ေလ ကိုရႈရိႈက္လို႕ ရန္ကုန္ ေဟာ္တယ္ ၾကီးေတြ ေပၚက စည္းစိမ္ မ်ိဳးကို အရသာ ခံေနမိတယ္ ..

ည ၂ နာရီေလာက္က်ေတာ့ ေတာင္းၾကီးေတြနဲ႕ ေလးငါးေတာင္းေလာက္လဲ ပုဇြန္ေတြ ငါးေတြ ရျပီ ဆိုေတာ့ ပစၥည္းေတြ သိမ္းျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ျခင္ေထာင္ထဲ ဝါးလံုးထိုး ဝင္ျပီး အိပ္လိုက္တာ မိုးဘယ္အခ်ိန္လင္း သြားမွန္းေတာင္ မသိဘူး နိုးလာေတာ့လဲ ေကာက္ညွင္းေပါင္း ပူပူေလး နဲ႕ ငါးရံ႕ေျခာက္ကေလး ကို ေရေႏြးေလး နဲ႕စားရတာ နတ္သုဓၵါ အလားပဲ ...

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကိုေအာင္သူေရာက္လာျပီး

“ကိုလင္း မနက္ျဖန္ ေက်ာင္းတက္ ရမယ္ မဟုတ္လား ဒီေန႕ ေမာ္ေတာ္ရန္ကုန္ ျပန္တက္မယ္ သြားၾကရေအာင္ ”
ဆိုျပီးလာေခၚလို႕ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး လြယ္ ျပီး ေမာ္ေတာ္ ေပၚ တက္လာခဲ့ ရပါေတာ့မယ္ ေမာ္ေတာ္ ထြက္ခါ နီးေတာ့ တံတားေပၚ မွာ ရြာလည္ကၽြတ္နီးပါး လာျပီး ႏႈတ္ဆက္ လက္ျပ ၾကတာကို ေမာ္ေတာ္ ေပၚကေန ျပန္လက္ျပရင္း ၾကည္ဆိပ္ ရြာကေလး ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ့ အျမင္ အာရံုမွာ တျဖည္းျဖည္း ေသးငယ္ မႈန္ဝါး ေပ်ာက္ကြယ္ ျပီး က်န္ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္ ...

ဒီခရီးေလး နဲ႕ ရြာသူ ရြာသားေတြရဲ့ ရိုးသားျဖဴစင္မႈ ေတြ ခင္မင္ ဧည့္ဝတ္ေက်ပြန္ မႈေတြ ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ ဘဝ တစ္သက္မွာ ဘယ္ေသာ အခါ မွ ေမ႕ေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္နိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ပါဘူး..။
Read more


Summer Movie (Titanic 2)

လြန္ခဲ့ေသာ နွစ္အေတာ္ မ်ားမ်ား က ကမာၻနဲ႕ အဝွမ္း နာမည္ ေက်ာ္ၾကား လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့ တဲ့ တိုက္တန္းနစ္ ဇာတ္ကား ႀကီးမွာ ဆင္းရဲသား ေလး ဂ်က္ နဲ႕ အထက္တန္းလႊာ က ရိုစ့္ တို႕ သေဘၤာျမဳတ္ သြားတဲ့ အခ်ိန္ ရိုစ့္ဟာ ဂ်က္ ကို ေရထဲ မွာ စႊန္႕လႊတ္ ခဲ့ရျပီး ပရိသတ္ အားလံုး ရင္ထဲ ဆို႕နင့္စြာ နဲ႕ မ်က္ရည္ မခိုင္သူတို႕ မ်က္ရည္ လည္ရြဲ ရုပ္ရွင္ ရံု အျပင္ ကို ထြက္ခဲ့ ၾကရပါတယ္..။

အခု ဒီနွစ္ ေႏြရာသီ မွာ အေမရိကား နဲ႕ ဥေရာပ မွာ ေသဆံုးသြားျပီလို႕ ထင္ထားတဲ့ ဂ်က္ တစ္ေယာက္ လူ႕ေလာက ထဲ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာျပီး သူ႕ခ်စ္သူ ရိုစ့္ ကိုျပန္လည္ ရွာေဖြ ပါေတာ့မယ္ ..။

လီယိုနာဒိုဒီကာပရီယို ကို ၾကိဳက္နွစ္သက္ေသာ မမ ညီမ မ်ား မ်က္ရည္လည္ရြဲ ျဖစ္ဖို႕သာ ျပင္ထားေပေတာ့ဗ်ိဳ႕..။

ေအာက္မွာ အစမ္းေလး ျမည္းၾကည့္ သြားနိုင္ပါတယ္....။



ဒီတစ္ရက္ နွစ္ရက္ အတြင္း ရုပ္ရွင္ ေတြ အေတာ္ၾကည့္ျဖစ္ ရာက ၂၀၀၉ ခုနွစ္ ေႏြရာသီမွာ နာမည္ ၾကီး ကားေတြ ရဲ့ အဆက္ ေတြ ဆက္တိုက္ ထြက္လာမွာ ျဖစ္လို႕ ရုပ္ရွင္ ၾကိဳက္သူမ်ား အတြက္ အျမည္းေလး ေတြ ေဝမွ် တာ သက္သက္ပါ ..
အရသာရွိရွိ ဇာတ္လမ္း အစအဆံုး ကေတာ့ ေစာင့္ေမွ်ာ္ လို႕သာ ၾကည့္ၾကေပေတာ့ ဗ်ိဳ႕..။
Read more


ပိန္ေညွာင္ေညွာင္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း


သူ႕ရဲ ကိုယ္ပိုင္ ကမာၻေလး တစ္ခု ကို သူပိုင္ဆိုင္ ခဲ့တာ ဟာဆိုရင္ တစ္နွစ္နဲ႕ ေလးလ ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ ခ်ိန္မွာ သူ႕ရဲ့ လူ႕ေလာက ၾကီးကို ေရာက္ခဲ့တာလဲ ေရတြက္ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ လူ႕သက္တမ္း ၂၃ နွစ္ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ျပီေပါ့..။

ေမြးရပ္ေျမနဲ႕ ခ်စ္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ စရာ မိသားစုေလး ကိုခြဲခြာ ျပီးေပ်ာ္ရာမွာ မေန ေတာ္ရာမွာ ေနခဲ့ ရတဲ့ ဘဝေလး မွာ သူ႕ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ ကမာၻ ေလးကို ေမာင္မ်ိဳးနွင့္ေပေစာင္းေစာင္း ရိုက္ခ်က္မ်ား ဆိုျပီး တည္ေဆာက္ ခဲ့တာေပါ့..။

ဒီ ကမာၻေလးထဲမွာ သူ႕အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္နူး စရာေတြ ဝမ္းနည္း အားငယ္ မႈေတြ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ ေတြ အကိုအမ၊ညီေတြ ညီမ ေတြ..၊ တိုက္ခိုက္တတ္တဲ့ သူေတြ၊ ခ်စ္ခင္ တတ္တဲ့ သူေတြ ၊ အားေပးသူ ၊ နွိမ္ခ်သူ၊ အို အမ်ားၾကီးပါပဲ စံုလို႕ စံုလို႕ ပါ..အမ်ား ၾကီး နဲ႕ ဆံုေတြ႕ခဲ့ေလရဲ့..။

မိသားစု ကို လြမ္းလို႕ အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီ ဘေလာ့ဂ္ ေလးထဲ မွာပဲ ရင္ဖြင့္မိပါရဲ့..

တစ္ခါ တစ္ေလ အေၾကာင္းမလွ လို႕ အတိုက္ခိုက္ ခံရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မွာ ဆိုရင္ သူ႕ရင္ထဲ ေၾကကြဲ ဝမ္းနည္း စြာ သူအျမတ္တနိုး တန္ဖိုး ထားတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ ေလးကို စြန္႕ပစ္ လိုက္ဖို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေတြးေတာ မိဖူးပါရဲ့..။

တစ္ခါ တစ္ေလလဲ ေမြးရပ္ေျမ ကို အျပီး ျပန္ေတာ့မယ္ လို႕ စဥ္းစားျပီး နုတ္ဆက္ မိေပါင္း ကလဲ အခါခါ ေနာက္ေတာ့လဲ ဇာတိရပ္ရြာ မွာ မေနနိုင္လို႕ ျပန္လာခဲ့ ရေတာ့လဲ သူ႕ရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ ေလးမွာ ၾကည္နူး စြာ ပိုစ့္ေလး ေတြ ျပန္ေရး ရင္း ဘဝ ၾကီး မွာ ဆက္ျပီး ရုန္းကန္ လႈပ္ရွား ရျပန္ေကာ..ဒါကို နားမလည္ေပးနိုင္ သူေတြက စတန္႕ထြင္တယ္ လို႕ တိုက္ခိုက္ မႈေတြကို သူခံစား ရျပန္ပါတယ္..။

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ သူ႕ရဲ့ ဒီကိုယ္ပိုင္ ကမာၻေလးကို သူခ်စ္တယ္ တန္ဖိုးထားတယ္ အခု အသက္ ၂၃ နွစ္က ေန ေနာက္ ေသဆံုုးခ်ိန္ အထိ သူ ကြန္ျပဴတာနဲ႕ နီးစပ္ နိုင္သေရြ႕ ဒီကမာၻ ေလးထဲ က သူ႕ရဲ့ ဘာမွ မေတာ္စပ္တဲ့ ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ စြာ ေနသြားမွာပါ..။

PS:ကၽြန္ေတာ္ နဲ႕ ေတြ႕တိုင္း အကို က ညီအကို ေတြထဲ မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ကို မခ်စ္ဆံုး ပဲ လို႕ အျမဲ စကား နာထိုးတတ္တဲ့ ခရမ္းရင္႕ေရာင္ အိုးပုတ္ပန္းတို႕ပြင္႕ရာေမြးရပ္ေျမက ပိန္ေညွာင္ေညွာင္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့ ေမာင္မ်ိဳး ရဲ့ ၂၅ ရက္ ၁ လ ၂၀၀၉ ခုနွစ္ မွာ က်ေရာက္တဲ့ ေမြးေန႕အတြက္ ဒီပိုစ့္ေလး ေရးျဖစ္တာပါ..။
Read more


ငပိ လြမ္းသူမ်ား


ျမန္မာလူမ်ိဳးနဲ႕ ငပိ ၊ ငပိ နဲ႕ ျမန္မာလူမ်ိဳး ေက်ာနဲ႕ရင္ တစ္သား ထဲျဖစ္ေနသလို ဘယ္လိုမွ ခြဲျခားလို႕ မရေလာက္ ေအာင္ပါပဲ..။

အဲဒီမွာ ျမန္မာျပည္ မွာေနထိုင္ သြားဖူးတဲ့ နိုင္ငံျခားသား ေတြဟာ သူတို႕ နိုင္ငံ ျပန္သြားျပီး ငပိ ကိုစြဲစြဲ လမ္းလမ္း ျဖစ္ေနတာေလး ေတြ ကၽြန္ေတာ္ ယၡင္ သေဘၤာလုိက္ေနစဥ္ တုန္းက ၾကံဳေတြ႕ ခဲ့ရဖူးပါတယ္..။

ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတာေတာ့ အိႏၵိယ မွာပါ ပထမ ဦးဆံုးကေတာ့ ကာလကတၱား ကို ကုန္ခ်ဖို႕သြားတဲ့ အခ်ိန္ ဆိပ္ကမ္းထဲ ကိုဝင္ဖို႕ အတြက္ ေဒါက္ထဲ ဝင္ရပါတယ္ အဲဒီေဒါက္ ထဲ ဝင္ျပီးမွ ျမစ္ထဲက ေရနဲ႕ သေဘၤာ ဆိုက္ကပ္တဲ့ ေနရာက ေရကို ခ်ိန္ညွိ ေပးျပီးေတာ့မွ ဆိပ္ကမ္း ကို ဝင္ကပ္ ရတာပါ..။

ဒီလိုနဲ႕ ေဒါက္ထဲမွာ ေရခ်ိန္ေနတံုး ေဒါက္မာစတာ လို႕ ေခၚတဲ့ အိႏၵိယ သား အရာရွိ တစ္ေယာက္ တက္လာပါတယ္..။

အဲဒါနဲ႕ AB တစ္ေယာက္ က သြားေမးပါတယ္ .။

ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ ေဒါက္မာစတာ ဆိုတာ သေဘၤာေပၚမွ တက္ေလ့ တက္ထ မရွိတာကိုး.

"ဘာမ်ား အလိုရွိလို႕ပါလဲ ေဒါက္မာစတာ" ေပါ့ေလ

အဲဒီေတာ့ ဟိုက ျမန္မာလို ျပန္ျပီး ေျပာပါတယ္..

ညီေလး တို႕ သေဘၤာ က တစ္ခိုင္လံုး ေရႊ ( အျငိမ့္အဖြဲ႕မဟုတ္ပါ သေဘၤာတစ္စီးလံုး ျမန္မာ လူမ်ိဳးမ်ားခ်ည္း ျဖစ္လွ်င္ တစ္ခိုင္လံုးေရႊ ဟု ေခၚၾကသည္..။) လို႕ ၾကားလို႕ လာလည္တာပါ ကပၸတိန္ နဲ႕ေတြ႕ပါရေစ..။

ဒါနဲ႕ပဲ AB လဲ သေဘၤာ ေမာင္းနွင္ ထိန္းခ်ဳပ္ခန္း ကိုလိုက္ပို႕လိုက္ပါတယ္..။

ဟိုေရာက္ေတာ့ စကားစမည္ ေျပာရင္း ေဒါက္မာစတာ က ကပၸတိန္ ကို သူလိုခ်င္တာ တစ္ခုေတာင္းပါတယ္
ဘာလဲ ဆိုေတာ့ ငပိ ပါ..

"ကၽြန္ေတာ္ ဒီကို ျပန္ေရာက္ေနတာ နွစ္သံုးဆယ္ေလာက္ ရွိပါျပီ ခေလးဘဝ ကျပန္ေရာက္လာတယ္ေပါ့ဗ်ာ အခုေတာ့ ဒီမွာပဲေက်ာင္းတက္ ျပီး ေဒါက္မာစတာ ျဖစ္လာတာပါ.. ငယ္ငယ္က စားခဲ့ရတဲ့ ငပိရည္ နဲ႕ ငပိေထာင္း ကို ကၽြန္ေတာ္ တို႕ တစ္မိသားစုလံုး အျမဲတမ္း လြမ္းဆြတ္ တသ ေနတာ ပါဗ်ာ ဒီေတာ့ ဒီသေဘၤာ ကလဲ ျမန္မာခ်ည္းဆိုေတာ့ ငပိ ရွိမယ္ လို႕ထင္ပါတယ္ အရင္ တစ္ခါ တစ္ေလ ၾကယ္ငါးပြင့္ က သေဘၤာေတြ ဒီမွာ ေဒါက္တင္ျပီး လာျပင္ရင္ေတာ့ စားရပါတယ္"...။

ဒါနဲ႕ ကပၸတိန္လဲ ငပိဗူးေတြ ေပးလိုက္ပါတယ္

ဟိုလူလဲ ေပ်ာ္ျပီး ျပန္သြားေလရဲ့ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ သေဘၤာ အဲဒီသြားမယ္ ဆိုရင္ အဲဒီေဒါက္မာစတာ အတြက္ ငပိ ဘူးေတြ ပိုပို ယူသြားျပီး လက္ေဆာင္ေပးတာေပါ့ဗ်ာ..။

ေနာက္တစ္ခါ ကေတာ့ ဘိုင္ဆပ္ လို႕ေခၚပါတယ္ အဲဒီမွာ လဲ ဒီလိုပါပဲ..
သေဘၤာ ကုန္ေတြ ခ်ေနတုန္း သေဘၤာ ဂန္းေဝး ( လူမ်ား တက္ဆင္း လုပ္သည့္ သေဘၤာ ကုန္းပတ္) ကေလွခါး အတိုင္း လံုျခံဳေရး ယူနီေဖာင္းနဲ႕ ကုလား နွစ္ေယာက္ တက္လာပါတယ္..။

အဲဒါနဲ႕ ဂန္းေဝး ဂ်ဴတီ က်ေနတဲ့ AB က အာ ဒီေကာင္နွစ္ေကာင္ ဘာလာ ရႈပ္တာလဲ မသိဘူး ဆိုျပီး ေျပာပါတယ္ ..

အဲဒီနွစ္ေယာက္က

"စိတ္မဆိုးပါနဲ႕ အကိုရယ္ ျမန္မာ သေဘၤာ ဆိုလို႕ ဝမ္းသာ အားရ လာနုတ္ဆက္တာပါ ဗ်ာ.."
လို႕ ျမန္မာလို ျပန္ေျပာေတာ့ အားလံုး အေတာ္ေလး အားနာ သြားတယ္ ..

သူတို႕လဲ ငပိ လိုခ်င္တာပဲဗ် ဒါေပမယ့္ သူတို႕ ကလဲ ကိုယ္ေတြကို အဖိုးတန္ တာ တစ္ခု ျပန္ေပးပါတယ္ ဘာလဲ သိလား?

ခ်ဥ္ေပါင္ ဗ်ိဳ႕ ခ်ဥ္ေပါင္..

နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ ေတြ ဘယ္သြားသြား ဝယ္လို႕မရတဲ့ ျမန္မာေတြပဲ စားတယ္ လို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ရတဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ေတြဗ်ား...

အဲဒီ ၁၉၉၆ ေလာက္တုန္း က စကၤာပူ ဝင္တိုင္း ဗီယက္နမ္ ေစ်း ယိုးဒယားေစ်း ေစ်းတကာ့ ေစ်း လိုက္ရွာ တာမေတြ႕တဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ ပါ.

သူတို႕ကို ရူပီး ေလးဆယ္ ေပးလိုက္တာ အိုး ဘာေျပာေကာင္းမလဲ သူတို႕ စက္ဘီးနွစ္စီး ေနာက္ ကယ္ရီယာ မွာ အျပည့္ဗ်ာ သယ္လာလိုက္တာ ခ်ဥ္ေပါင္ေတြ အထုပ္ ကိုက စက္ဘီးနင္းလာတဲ့ သူတို႕ရဲ့ေခါင္း နဲ႕တတိုင္းထဲ ေလာက္ရွိတယ္...

သူတို႕ေျပာတာက ကိုယ္ပိုင္စိုက္ထားတာတဲ့ ဘယ္မွာမွ မရွိဘူး လို႕ေျပာတယ္ သူတို႕က အရင္ မိုးေကာင္း နားမွာ ေနခဲ့တယ္ ဆိုတာနဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး အစိုးရတက္ျပီး အိႏၵိယ သားေတြ အိမ္ျပန္ပို႕တဲ့ အထဲ ပါလာတယ္ ေျပာတာပဲ ဒီမွာ အဲဒီက ျပန္ပို႕တဲ့သူေတြ ခ်ည္း ရပ္ကြက္ တစ္ရပ္ကြက္ ရွိတယ္ လို႕ေျပာတယ္..။

အိုး ...ဒီလိုနဲ႕ သေဘၤာ တစ္စီးလံုး ဂ်ဴတီနားတဲ့ သူေတြ စားေသာက္ခန္းထဲမွာ ခ်ဥ္ေပါင္ ဝိုင္းသင္ ၾကတာေပါ့ ဟီး အိမ္ကပါဆယ္ မမွာ ရင္ မစားရဘူးေလ ပါဆယ္ လာလဲ သိတဲ့ အတိုင္း ဝိုင္းအားေပးၾကတာ တစ္ေယာက္ တစ္ဇြန္းေလာက္ပဲ စားရတာ ..

ဒီလိုနဲ႕ အဲဒီေန႕က သေဘၤာ ေပၚမွာ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ ပါတီၾကီး က်င္းပခဲ့ပါတယ္ ခ်ဥ္ေပါင္ယူလာေပးတဲ့ နွစ္ေယာက္လဲ ေလြးလိုက္တာ ဆိုတာ ဘာလို႕ဆို သူတို႕က ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္စားေပမယ့္ ငပိမပါတဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ခ်ည္း စားလာရတာ ကိုးဗ် သူတို႕နွစ္ေယာက္ ကိုလဲ ငပိဘူးေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ တာေပါ့ဗ်ာ..

ဘာမွ မဟုတ္ဘူး အခု ဟင္းခ်က္ခါနီး ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္စားခ်င္တာ မရွိလို႕ ခ်ဥ္ေပါင္နဲ႕ တူတဲ့ စပီးနက္ပ္ ဆိုတဲ့ အရြက္ ေၾကာ္စားဖို႕လုပ္ရင္း အရင္ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္စားခဲ့ တာေလး သတိရလို႕ ျပန္ေရးလိုက္တာ ..။
Read more


အေဖေပးမယ္ ဆိုတဲ့ အေမြ


ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္ က ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ႕ နံတဲ့ ေၾကာင္ခ်ီးလို႕ ေျပာလို႕ ရေလာက္ ေအာင္ ျပန္မေျပာ နားမေထာင္ မဟုတ္တာ လဲ လုပ္တာ မဟုတ္ ဟုတ္တာလဲ မလုပ္ ဘာႀကီးမွန္းလဲ မသိ ဆိုးသည္လဲ မဟုတ္ ေကာင္းသည္ လဲ မဟုတ္ အလည္ အလတ္ တန္းစားထဲ ပါမည္ ထင္သည္..။

အေဖနဲ႕ ေနစဥ္ အေပၚထပ္ မွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ ေနရသည္ အေဖ နွင့္ ႀကီးေဒၚၾကီးက ေအာက္ထပ္မွာ ေနသည္.. အေပၚထပ္ ဆိုေပမယ့္ အျပည့္ မဟုတ္ပါ အိမ္၏ ထက္ဝက္ခန္႕သာ ရွိျပီး ဟင္းလင္း ျပင္ ျဖစ္ပါသည္ ဒီေတာ့ ေအာက္ထပ္ ဧည့္ခန္း မွ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လွ်င္ အေပၚထပ္ ၏ ထက္ဝက္ ခန္႕ကို ျမင္ေတြ႕ ရနိုင္ပါသည္..။

ကၽြန္ေတာ္ ၏ စာၾကည့္စားပြဲ က လဲ ေအာက္မွ လွမ္းၾကည့္လွ်င္ ျမင္ရပါသည္ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စာက်က္လိုစိတ္ ရွိသည္ ျဖစ္ေစ မရွိသည္ ျဖစ္ေစ အေဖ အခ်ိန္ဇယား ဆြဲ ေပးထားသည့္ အတိုင္း မနက္ ငါးနာရီမွာ ေက်ာင္းသြားဖို႕ ျပင္ဆင္ ခါနီး ၈ နာရီ အခ်ိန္ထိ ညေန ေျခာက္နာရီမွ ၇ နာရီ ျပီးလွ်င္ ၈ နာရီမွ တီဗီြ သတင္းၿပီးသည္ အထိ( ဘာလို႕ အခ်ိန္ေတြကြဲ သြား သလဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က ရ နာရီထိုးရင္ တီဗီြ အစီအစဥ္ စတယ္ေလ ဘယ္လို မွ စာက်က္ခိုင္းလို႕ မရမယ္ မွန္း သိလို႕ အဲလို ဆြဲေပးတာ mrgreen) တီဗီြ အစီအစဥ္ျပီးရင္ ေနာက္ တစ္နာရီေလာက္ ထပ္ထိုင္ျပီးရင္ အိပ္ေပါ့..။

ဒါေပမယ့္ သိတယ္ မဟုတ္လား ေအာက္ကျမင္ရတယ္ ဆိုတာ စာၾကည့္စားပြဲ မွာ ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ေနတာပဲ ျမင္ရတာ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ ဆိုတာ အတိအက် ျမင္ရတာ မဟုတ္ဘူးေလ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ စာၾကည့္မီးအုပ္ေဆာင္းေလး ဖြင့္ၿပီး ဝတၱဳဖတ္ခ်င္ ဖတ္ေနတာ ဟီး ဟီး..

အဲလိုနဲ႕ ေနလာတာ အေဖကသိတယ္ ဒါနဲ႕ တစ္ေန႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ငါ့သား ကို အေဖ ေျပာစရာ ရွိတယ္ လာထိုင္ ဆိုျပီး ေခၚပါေလေရာ ကၽြန္ေတာ္လဲ ခပ္လန္႕လန္႕ပဲ ဘာမ်ားေျပာမလို႕လဲ မသိဘူးေပါ့ေလ..။

ခဏေနေတာ့ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကိုစၿပီး စကားေျပာပါတယ္.

"ငါ့သား အခုဆို အထက္တန္းေက်ာင္းသားႀကီးလဲ ျဖစ္ေနၿပီ ကေလးလဲ မဟုတ္ေတာ့ ရိုက္နွက္ ဆံုးမရမယ့္ အရြယ္လဲ မဟုတ္ေတာ့ဘူး အခု ဒီအခ်ိန္ ဟာလဲ သားဘဝ ရဲ့ အဆံုးအျဖတ္ အခ်ိန္ ျဖစ္ေနျပီ ဆိုေတာ့ သား ေရွ႕မွာ ဘာျဖစ္နိုင္တယ္ ဆိုတာ အေဖ ဘာလုပ္ေပးနိုင္တယ္ ဆိုတာ အေဖ ေျပာျပမယ္.."

"ဟုတ္ကဲ့"

"သားစာေမးပြဲ ေအာင္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ တကၠသိုလ္ သြားခ်င္လား မင္းအရမ္း ျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ ဗိုလ္သင္တန္း တက္မလား အဲဒါေတြ အတြက္ ဘာမွ ပူစရာမလိုဘူး တကၠသိုလ္ တက္ခ်င္ရင္ ဆိုလဲ အေဖ သားကို ဆက္ထားနိုင္တယ္ စစ္တကၠသိုလ္ တက္ခ်င္တယ္ ဆိုလဲ ဗိုလ္ေလာင္းေရြးခ်ယ္ ပြဲမွာ ငါ့သား မပါလာခဲ့ရင္ အေဖ့ကို ႀကိဳက္သလို သာေျပာ"
(ထိုအခ်ိန္က အေရးအခင္း မျဖစ္ေသးပါ ကၽြန္ေတာ့္ ၏ ဘဝရည္မွန္းခ်က္မွာ စစ္ဗိုလ္ ျဖစ္ရန္ တစ္ခုထဲ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္ အေဖ့တပည့္ေဟာင္း ေတြကလဲ ဗိုလ္ေရြး တြင္ အေကာင္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ေနၾကသျဖင့္ အေဖ အာမခံ ရဲျခင္းျဖစ္ပါသည္..ေနာက္အေရးအခင္းျဖစ္ျပီးေသာ အခါ ရည္မွန္းခ်က္ေပ်ာက္ျပီး သေဘၤာသား သာလုပ္ခဲ့ရပါသည္..။)

"အဲ ငါ့သား စာေမးပြဲ မေအာင္ခဲ့ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ကြာ အေဖက သူမ်ား ေတြလို စီးပြားေရးလုပ္ငန္းၾကီးလဲ ထူေထာင္မေပးနိုင္ဘူး တကၠစီေလာက္ ဆြဲစား ရေအာင္လဲ ကားမဝယ္ေပးနိုင္ဘူး ဒီေတာ့ အေဖ သား အတြက္ လုပ္ေပးနိုင္တာ ကေတာ့ ဆိုက္ကား ေလာက္ေတာ့ အေဖ ဝယ္ေထာင္ေပးနိုင္တယ္ ကိုယ္ပိုင္ ဆိုက္ကား နင္းစားေတာ့လဲ သပိတ္ဝင္ အိပ္ဝင္ဆို မဆိုးေလာက္ပါဘူး ဒီေတာ့ ငါ့သား စဥ္းစားျပီး ကုိယ့္ဘဝ အတြက္ လမ္းေၾကာင္း ေရြးေပါ့ ကြာ " ဆိုျပီး ထသြားပါေလေရာ...။

အဲဒီအခ်ိန္ ကစလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေလ လမ္းသြားလို႕ ဆိုက္ကား ေတြေတြ႕တိုင္း စာမက်က္ခ်င္ ဘူး ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတိုင္း မ်က္စိထဲ မွာ အေဖေပးမယ္ ဆိုတဲ့ အေမြ ဆိုက္ကားႀကီး နဲ႕ ဆိုက္ကားနင္းေနတဲ့ ပံုၾကီးပဲ ျမင္ေယာင္ မိျပီး အင္း ငါစာေမးပြဲ မေအာင္ခဲ့ ရင္ ဒီလိုမ်ိဳး ဆိုက္ကား နင္းရေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ ေၾကာက္ရြံ႕ မႈေတြက ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝကို တြန္းအားေတြ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္..။
Read more


၁၅ ရက္ေပ်ာက္သြားတဲ့ ပိတ္ရက္မ်ား..။


ဒီပိုစ့္ေလး ေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပိုစ့္ေတြ မတင္ပဲ ဘာလို႕ေပ်ာက္ေနတာလဲ ဆိုတာေလး ေျပာရင္း လာေရာက္ ဖတ္ရႈသူေတြ ကို ဘေလာ့ဂ္ ကို ေဒါင္းလုဒ္ ဝိတ္ ဘယ္ေလာက္ေလး ေနျပီလဲ ဆိုတာ စစ္လို႕ ရတဲ့ ဆိုဒ္ေလး တစ္ခု လဲ ေပးခ်င္လို႕ပါ ေတာ္ေတာ္ ေလး အဖိုးတန္ပါတယ္ ..။

ၿပီးခ့ဲတဲ့ လကုန္ေလာက္က ဆိုင္ပိတ္ခါ နီးတုန္းကေတာ့ အေတြးထဲမွာ က ငါေတာ့ ေအးေဆးနားရၿပီ ဘေလာ့ဂ္ေလး ကို ပိုစ့္ေတြ တင္မယ္ ဘေလာ့ဂ္ ေတြလည္မယ္ အိမ္မွာပဲ ကြန္ျပဴတာ တစ္လံုးနဲ႕ ကမာၻပတ္ ၿပီး ေလွ်ာက္လည္ မယ္လို႕ စဥ္းစားထားတာပဲဗ်.။

ဒါေပမယ့္ အခြင့္အေရး ကမရပါဘူးဗ်ာ..
အခြင့္အေရး မရဘူး ဆိုလို႕ ကြန္ျပဴတာနား မေနနိုင္လို႕ လားလို႕ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႕ တစ္ေနကုန္ တစ္ညလံုး ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ ဆိုသလို မနက္ မိုးလင္း ၆ နာရီ ၇ နာရီ ေလာက္မွ အိပ္ရတယ္ ျပီးေတာ့လဲ ၁၀ နာရီ ၁၁ နာရီ ေလာက္က် ေတာ့ျပန္ထျပန္ေရာ.. မ်က္နွာသစ္ ေကာ္ဖီေသာက္ ျပီးတာနဲ႕ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ တစ္ေနကုန္ အစားအေသာက္ေတာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လမ္းက ဝယ္လာခဲ့ေပးဖို႕ ေျပာျပီး မွာစား ရတယ္ ဟီး..။

ဘာေတြ အလုပ္ရႈပ္ေနလဲ ဟုတ္လား ?

ဒီလို အလုပ္ပိတ္ျပီး ေနာက္တစ္ေန႕ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ထားတဲ့ မန္ယူဖိုရမ္ နဲ႕ သရဲနီတို႕ေပ်ာ္စံရာ ဘေလာ့ဂ္ ေလး ကို ပစ္ထားတာ ၾကာပီ ဆိုေတာ့ ဖိုရမ္ကေတာ့ ေမာ္ဒီေရတာ ေတြနဲ႕ လည္ပတ္ေနတယ္ ဘေလာ့ဂ္ က ပိုစ့္မတင္ တာၾကာေပါ့ ဒီေတာ့ နီးစပ္ရာ သတင္းေလးေတြ လုိက္ဖတ္ရင္း ပိုစ့္ေတြတင္ေပါ့ဗ်ာ..။

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကလဲ ကလိတာ အလြန္ဝါသနာ ပါတဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ ေလးကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္ တန္းပလိတ္ေလး ေျပာင္းအံုးမွ ဆိုျပီး လုပ္ပါေလေရာ အဲဒါက သိတဲ့ အတိုင္း တန္းပလိတ္ရွာ ေျပာင္း ဟိုဟာေလးထည့္ဒီဟာေလး ထည့္ ဘန္နာေလး ကိုလဲ ဖလက္ရွ္ ကေလးနဲ႕ အစစ အရာရာ ၿပိဳင္ဘက္ ေဘာလံုး ဖန္ ဘေလာ့ ေတြထက္သာေအာင္ လုပ္လိုက္ရတာ လူ႕ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေမာသြားတယ္..။

တစ္ဖက္မွာလဲ ဖိုရမ္အတြက္ ပိုစ့္ေတြ မွာ အျပံဳးေလး ေတြ ထည့္ေပးပါဆိုလို႕ ေျပးထည့္ေပးရ ေဘာလံုးပြဲ သတင္း တင္ရ ေၾကာ္ျငာ အားနည္းေနလို႕ ဘေလာ့ဂ္ေတြ လိုက္ေအာ္ ရနဲ႕ မိုးလင္းလာတာ ေတြ႕လို႕ တာဝန္ အရသာ အိပ္လိုက္ရတယ္ လူက ေနာက္ဆံတင္းၿပီး ေကာင္းေကာင္းေတာင္ အိပ္မေပ်ာ္ခ်င္ဘူး..။

ေနာက္ေတာ့လဲ ေဘာပြဲ ဟိုက္လုိက္ေလးေတြ တင္ေပးဖို႕ကလဲ Youtube က ေဘာပြဲေတြ ကို မူပိုင္ခြင့္နဲ႕ ျငိတယ္ ဆုိျပီး တင္ခြင့္ကမေပး တစ္ခါ ဘယ္မွာ အပ္လုဒ္ တင္လို႕ ရမလဲ ရွာရ ျပန္ေကာ ရတဲ့ ဟာေတြ႕ ျပန္ေတာ့လဲ ဖိုရမ္ မွာကလဲYoutube ကုဒ္ေတြ ပဲ ထည့္လို႕ ရေအာင္ လုပ္ထားေတာ့
အဲဒီ တင္လိုက္တဲ့ ဆီက embed ကုဒ္ေတြ ကိုထည့္ဖို႕က ႀကိဳးစားရျပန္ေကာ ဒီလိုနဲ႕ပဲ လံုးလည္ ခ်ာလည္ လိုက္ျပီး ေန႕နဲ႕ညေတြကလဲမွား..။

ေနာက္ေန႕ေတြလဲ သရဲနီ ဂ်ီေမးလ္ ဖြင့္ထားျပီး အက္ဒ္လာတဲ့ မန္ယူဖန္ေတြကို လက္ခံရ စကားေျပာၿပီး ဖိုရမ္ မွာ ဝင္ေဆြးေႏြးဖို႕ ဘေလာ့ဂ္မွာလဲ ပိုစ့္ေတြ တင္ဖို႕ စည္းရံုးေရး ဆင္းရင္း နဲ႕ အင္း ငါေတာ့ အေတာ္ေလး လုပ္သင့္တာေလး ေတြ လုပ္ၿပီး သြားျပီ နားရေတာ့ မယ္ ထင္ေနတုန္း ေဟာ လာပါၿပီဗ်ာ ..။

တူေတာ္ေမာင္ သူ႕ကို ဘေလာ့ဂ္ လုပ္ေပးထားတာ တစ္နွစ္ နီးပါးရွိေတာ့မယ္ ပိုစ့္နွစ္ပုဒ္ တင္ျပီး ပစ္ထားလို႕ ကိုယ္လဲ သူ႕အတြက္ လုပ္ေပးေနတဲ့ တန္းပလိတ္ ကို တန္းလန္းၾကီး ပစ္ထားလိုက္တယ္ mrgreen

အဲဒါက အခုမွ ဇာတ္လမ္း ျပန္ဆက္ျပီ သူလဲ အလုပ္ကနား ကြန္ျပဴတာလဲ ကိုယ္ပိုင္ဝယ္လိုက္တယ္ ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ ေလးကို ျပန္လုပ္ခ်င္လာေရာ ဒီေတာ့ ဦးေလး ျဖစ္သူ ကၽြန္ေတာ့ ကိုပဲ လုပ္လက္စ ေလး လက္စသတ္ ေပးပါ ဟိုဟာေလး လုိခ်င္တယ္ ဒီလိုမ်ိဳးေလး ထည့္ေပးပါ ဆိုျပီး အလုပ္ အပ္ပါေလေရာ ဒါနဲ႕ လုပ္ေပါ့ ညလံုးေပါက္. ...။

မနက္မိုးလင္း ေတာ့တူေတာ္ေမာင္ စိတ္တိုင္းက်ေအာင္ နဲနဲ ပါးပါး ဟိုေရႊ႕ဒီေရႊ႕ေလး ေတြလုပ္ေပးၿပီး မန္ယူဘေလာ့အတြက္ သတင္းေတြစု ဗီြဒီယုိေတြ တင္နဲ႕ ငါ့ အလုပ္ေလးေတြ အၿပီးသတ္ေတာ့မယ္ ဒါဆို ငါေတာ့ ငါ့ဘေလာ့ဂ္ အတြက္ ပိုစ့္ေရးလို႕ ရျပီ ထင္ေနတံုး ...

"ေဝးးးးးးးးးးး ခ်စ္ကိုႀကီး ေနေကာင္းလား "

ဘာလား ညာလား ေတြနဲ႕ ဂ်ီေတာ့ ထဲကေန ဝုန္းဒိုင္းက်ဲ ၿပီး ဝင္လာတာကေတာ့ ညီမေတာ္ တစ္ေယာက္
ေနာက္ေတာ့လဲ ဘာေျပာလဲ ဆိုေတာ့ ...

"ညီမေလး ဘေလာ့ဂ္ ကေလ ဂတံုး ႀကီးျဖစ္ေနတယ္"

"ဟမ္..!! ဘာလဲ ဟ ဂတံုး ႀကီး ဘေလာ့ဂ္ ကတံုးႀကီး ျဖစ္တာ ဘယ္လိုႀကီးတုန္း"?

"ဟိုေလ သူမ်ား ဘေလာ့ဂ္ ေတြလို ခန္႕ခန္႕ျငားျငား မရွိဘူး ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ ႀကီး ျဖစ္ေနတယ္ .... အဲဒီေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း အကိုႀကီး ရဲ့ ညီမေလး မ်က္နွာငယ္ေနမွာ ကို ၾကည့္မေနနဲ႕ေနာ္ ညီမေလး လိုခ်င္တာ ေတြ ထည့္ေပးပါ အိမ္ျပင္မယ္"..။

ဘန္နာက စာလံုးေတြ မွိန္ေနတယ္ !! ဟိုေလ ဘယ္နိုင္ငံေတြက လာတယ္ ဆိုတဲ့ ေကာင္တာေလး လဲ ထည့္ေပးေနာ္ အင္းေနာက္ေတာ့ ေၾကာ္ညာေလးေတြလဲ ထည့္ခ်င္တယ္ ေနာက္ နာရီလွလွေလး လဲ ရွာေပးေနာ္ ေနာက္ .. ေနာက္... ေနာက္ ..................။

ဒါနဲ႕ ကဲ ဒီတစ္ေယာက္ေတာ့ အျမန္လုပ္ေပးလိုက္ျပီး ရင္ေတာ့ ငါလဲ နားေအး ပါးေအး စာေလး ေရးလို႕ ရမယ္ေလ ဆိုျပီး လုပ္ေပးလိုက္တယ္ အျမန္ဆိုေပမယ့္လဲ သိတယ္ မဟုတ္လား ဒါမ်ိဳးဆိုတာက ရွာလုိက္ေဖြလိုက္ ထည့္လိုက္ နဲ႕ ေဆးသုတ္ရုံေလာက္ ေတာင္ တစ္ရက္ နွစ္ရက္ ကအနည္းဆံုး ၾကာတာပဲ..။

ကဲ ဒါနဲ႕ပဲ အားလံုး ျပီးသြားပါျပီ ညီမေလး လဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖစ္သြား ျပီ ဆိုေတာ့ ကဲ စမယ္ေဟ့ လို႕ေတြးေနတုန္း...။

ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ ဂ်ီေတာ့ ထဲ ကေန ဝုန္းဒိုင္း က်ဲ ဂၽြန္းထိုး ဒိုင္ဗင္ ပစ္ျပီး ဝင္လာပါေတာ့တယ္..။

သူက အစေတာ့ ေအးေဆးပဲ..... ေဝါ့ပရက္စ္ လုပ္ခ်င္တယ္ တဲ့ ..

ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ ... "ေအး ေရာ့ ေဟာဒီမွာ ေဝါ့ပရက္စ္ လုပ္နည္း စာအုပ္ ျမန္မာလိုပဲ ေရးထားတယ္ ဖတ္ျပီး တစ္ဆင့္ ခ်င္း ေအးေဆးလုပ္ၾကည့္"....။
"ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ ေဝါ့ပရက္စ္ေျပာင္းမွာ ေသခ်ာတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ငါ ဒီ ဂ်ီေတာ့ ကို ဘယ္ေတာ့မွ မဖြင့္ေတာ့ဘူး"... လို႕ေျပာလိုက္တယ္..။

"ဗ်ာ"!! "ဘာျဖစ္ လို႕လဲ ဆရာရဲ့"?

"ဟင္ မင္းဒီေလာက္ ဘေလာ့ဂ္ စေပါ့ေလး လုပ္တာေတာင္ ရြာလည္ေနတာကို ေဝါ့ပရက္စ္ သြားလုပ္ ရင္ငါဂ်ီေတာ့ ေပၚတက္လာတိုင္း အအားေနရမွာ မဟုတ္ဘူး"..။

ဒါနဲ႕ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ လဲ ေဝါ့ပရက္စ္ စာအုပ္ေလး ရသြားျပီး ျငိမ္သြားတယ္ ေနာက္မၾကာပါဘူး သံုးေလးနာရီ ေလာက္လဲ ၾကာေရာ ......၊

"ဘာေတြ ေရးထားတာလဲဗ်ာ စာအုပ္က လဲ ရွင္းေအာင္ လိုက္ေရးထားလြန္းလို႕ နားကို မလည္ေတာ့ဘူး ဗ်ာ"
ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြ နဲ႕ လိုင္းေပၚျပန္တက္လာပါတယ္..။

ျပီးေတာ့မွ .. "လုပ္နည္း ေတာင္ဒီေလာက္ ရႈပ္ေနရင္ ကၽြန္ေတာ္လဲ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ ပါဘူးဗ်ာ သူမ်ားေတြ ေဝါ့ပရက္စ္ ေျပာင္းမယ္ ေျပာင္းမယ္ ေျပာၾကလြန္းလို႕ ေခတ္မွီေအာင္ ေျပာင္းရင္ ေကာင္းမလားလို႕ စဥ္းစားတာပါ..။

ခုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ ေလးပဲ အိမ္အသစ္ျပန္ေဆာက္ေတာ့မယ္ ဆရာ အရင္ေျပာထားတာ ရွိတယ္ မဟုတ္လား ေဆာင္းတြင္း အလုပ္ ၂ လ နားရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ကို သိခ်င္တာ လုပ္ခ်င္တာေျပာ လုပ္ေပးမယ္ လို႕ ေျပာထားတယ္ေလ အခု ေတာ့ အလုပ္ပိတ္တာ တစ္ပါတ္ ေလာက္ေတာင္ ရွိျပီ တစ္ခါ မွ အားတယ္ မေျပာဘူး..။

အခု ေဝ့ါပရက္စ္ လဲ မေျပာင္းခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့ တန္းပလိတ္ေျပာင္းေပး ကၽြန္ေတာ္ ေဒါင္းထားျပီး သားတန္းပလိတ္ ရွိတယ္ ပို႕လိုက္မယ္"..။
"ေဟ့ ... ငါ တစ္ကယ္ေျပာတာ မအားဘူး ဟ"

"ေအာ္ ဆရာက ေကာင္မေလး ေတြက် လုပ္ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ က် မလုပ္ေပးခ်င္ဘူးေပါ့ေလ ရပါတယ္ ဗ်ာ"..။

"တိန္"
ေသျပီ ဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ ေကာင္ပါလား ဒီကေကာင္ကေတာ့ ဘာျဖစ္လို႕ ျဖစ္ေနမွန္း မသိ သူေျပာခ်င္တာ သူလုပ္ခ်င္တာေတြခ်ည္း စြတ္ေျပာေနသည္ မအားဘူး ေျပာျပန္ေတာ့လဲ လူူကို ဘက္လိုက္သလိုလို ဘာလိုလို..။

ဒါနဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္းပဲ ကဲ ျမန္ျမန္ျပီး ျမန္ျမန္ေအး ကြာ ဆိုျပီး သူပို႕ေပးလိုက္တဲ့ တန္းပလိတ္ ေတြ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လားလား ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ ေဒါင္းထားတာေတြက အကုန္ ေဝါ့ပရက္စ္ အတြက္ခ်ည္း ျဖစ္ေနတယ္ lol ..။

ဒါနဲ႕ ..."ေဟ့ ဒါေတြ ကမရဘူး ဟ ေဝါ့ပရက္စ္ အတြက္ လို႕"ေျပာေတာ့ ကိုဂ်ပန္မူလီက အရစ္ကရွည္ေနျပန္ေရာ ဘာလို႕မရတာလဲ မတူဘူးလား ဘာလား ညာလားနဲ႕ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္မရ သူေမးတာေတြ ခ်ည္းေျဖေနရမဲ့ ပံု ေပါက္ေန ေရာ...။

ၿပီးသြားေတာ့ .."ဘေလာ့ဂ္တန္းပလိတ္က ဘယ္မွာရွာရမွာလဲဗ်"?

"ကဲ ေရာ့ ေဟာဒီမွာ လိပ္စာ ကိုယ့္ဖာသာ ၾကိဳက္တာေရြး ရရင ္လင့္ေပး ငါ ေဒါင္းျပီး တန္းပလိတ္ ခ်ိန္းလိုက္မယ္"

ဒါေပမယ့္ ခဏပါပဲ

"ဆရာက ေျပာင္းမယ့္လူဆိုေတာ့ ဘာေလး အဆင္ေျပမလဲ ဆိုတာ ပိုသိမယ္ ဒီေတာ့ ဆရာပဲ ၾကည့္ေရြးလိုက္ပါ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ခဏသြားလိုက္အံုးမယ္ " ေျပာျပီး ေပ်ာက္သြားပါေလေရာဗ်ား ..။

ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူကေဝါ့ပရက္စ္ အားက်ေနတယ္ေလ ဆိုျပီး ေဝါ့ပရက္စ္ စတိုင္ေလး ရွာေဖြ ျပီး တန္းပလိတ္ေျပာင္းမယ္ လုပ္မွ သတိရလာတယ္ ေဘးကဆိုဒ္ဘားေတြ ကုဒ္ေတြယူထားရအံုးမွာပဲ ဆိုတာ အဲဒီအခ်ိန္ မန္ယူပြဲကလဲ လာခါနီးေနျပီ ဒီေတာ့ ပြဲၾကည့္ျပီး ပိုစ့္ေတြ ဗီြဒီယိုေတြ ျပန္တင္ရအံုးမယ္ ဆိုေတာ့ သေကာင့္သားကလဲ ေပၚမလာ ေတာ့ ဒုကၡနဲ႕ လွလွ ေတြ႕ေနျပီေပါ့..။

ဒီအခ်ိန္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ပဲ ဘိုးဘိုးေအာင္က ျပန္ေပၚလာပါတယ္ .။

"ဆရာ ျပီးျပီလား"?

အင္း ေမးပံုကေတာ့ သူ႕အတြက္ ထမင္းစားေရေသာက္ ပံုစံနဲ႕ အလြယ္တကူ ေမးရက္လိုက္ေလျခင္း..။

"ေဟ့ ျပီးေသးဘူး ဆို္ဒ္ဘားက ေကာင္ေတြ ျပန္ထည့္ဖို႕အတြက္ မင္းကုဒ္ေတြ ကူးထားလိုက္ ငါေဘာလံုးပြဲ လာေတာ့မယ္ ပြဲျပီးမွာနဲ႕ မင္းကုဒ္ေတြ မွတ္ျပီးမွာနဲ႕ အေတာ္ေလာက္ပဲ "

အာ တစ္ခါထဲ ျပီးေအာင္လုပ္လို႕ မရဘူးလားဗ် ? ျမန္ျမန္ေလး လုပ္ေပးပါ တစ္ခါထဲ ျပီးသြားေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ ဗ်..

ကိုယ့္ဖာသာကို လည္ပင္းၾကိဳးကြင္းစြပ္ ရမလား တိုက္ေပၚက ခုန္ခ် လိုက္ရင္ ေကာင္းမလား လမ္းထိပ္ ထြက္ျပီး ရိုင္း ျမစ္ ၾကီးထဲ ေက်ာက္တံုးဖက္ ျပီး ဆင္းသြား ရမလား မသိနိုင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ညစ္သြားမိတယ္ဗ်ာ.

"ေအးပါ ငါလဲ အျမန္ျပီးခ်င္တာပဲ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အသင္းေဘာပြဲ ရွိတဲ့ေန႕ ငါက ေဘာပြဲ မၾကည့္ ပိုစ့္မတင္ပဲ လုပ္ေပးရမွာလား နဲနဲလဲ အားနာပါအံုး. ဆရာေလးရဲ့"..။

"ဟီး ဟီး ဟုတ္ျပီ ဟုတ္ျပီ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ ကုဒ္ေတြ ကူးထားလိုက္မယ္ ေဘာပြဲက ဘယ္ေတာ့ျပီးမွာလဲ ဒီေန႕ေတာ့ ျပီးေအာင္လုပ္ေပးေနာ္"..။

ဒီလိုနဲ႕ပါပဲ ေဘာပြဲျပီးေတာ့ ပိုစ့္တင္ ဘာညာ လုပ္ျပီး တန္းပလိတ္ ထည့္လိုက္ ပါတယ္..။

ဒါနဲ႕ျပီးမယ္ ထင္ပါသလား ဒီလို ထင္ရင္ မွားသြား မွာေပါ့..။

ထံုးစံ အတိုင္း မုန္႕ဟင္းခါး ျပီးေတာ့ အရည္ေသာက္ေလး ေတြက ေနာက္က ကပ္ပါလာပါျပီ..။

"ဟို ဘန္နာေလး ေျပာင္းခ်င္တယ္ ရီဆန္႕ကြန္မန္႕ေလး ထည့္ေပးပါ စီေဗာက္ ၾကီးၾကီးလိုခ်င္တယ္ ပိုစ့္ေခါက္တာပါ တစ္ခါထဲ လုပ္ေပးေနာ္"

ဆိုတဲ့ အမွာ စကားေတြ တစ္ေလွၾကီး ေခၽြျပီး အမ်ိဳးေကာင္းသားက စက္ေတာ္ေခၚသြားပါျပီ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပရီဗ်ဴးၾကည့္ အိုေကျပီဆိုတာနဲ႕ ေဆ့ဖ္ လုပ္ျပီး ဖိုရမ္မွာ လူသစ္ေတြ ဝင္လာတာကို နုတ္ဆက္ ပိုစ့္ေတြ ရီပလိုင္းျပန္ နဲ႕ မိုးလင္းသြားျပန္ပါေလေရာ..

အိပ္ရာထျပီးေတာ့ ကိုယ္လက္ သန္႕စင္ ျပီး ဘေလာ့ဂ္ကို အဆံုးသတ္ လိုတာေလး ေတြ ထည့္ေပးမယ္ ဆိုျပီး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေရာ

အီးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး

ေနဗီေဂးရွင္းဗားေပၚက အတံုးေတြေကာ အဲဒီတန္းပလိတ္ထဲပါသမွ် ေနာက္ခံ ဘက္ဂေရာင္း အတံုးေတြ အကုန္ မရွိပဲ ဘေလာ့က ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ နဲ႕ ဘယ္လိုျဖစ္တာပါလိမ့္ ဆိုျပီး ပံုေတြရဲ့လင့္ေတြ လိုက္ၾကည့္ေတာ့ သူတို႕က ရွိေတာ့ရွိေနတယ္ ဒါေပမယ့္ လင့္ေတြက support မလုပ္ဘူးျဖစ္ေနေကာ ဒါနဲ႕ အဲဒီေနာက္ခံ ေတြ ပံုေပါင္း ၂၀ ေလာက္ကို ကူး ျပီးေတာ့ တစ္ခါ အပ္လုပ္ဒ္ ျပန္တင္ ရလာတဲ့လင့္ေတြ ကို သူ႕ေနရာနဲ႕သူ အစီအစဥ္ တက် ျပန္ထည့္ နဲ႕တစ္ေနကုန္ပါေလေကာ ၾကားထဲ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက မျပီးေသးဘူးလား ျပီးရင္ ဟိုဟာေလး မေမ့နဲ႕ေနာ္ ဒီဟာေလးလဲ လုပ္ေပးအံုး ဆိုျပီး သတိက လာလာေပးေနေသးတယ္...။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ အားလံုး ျပီးသြားတယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ ..။
အဲဒီေတာ့မွ လူလဲ သက္ျပင္းၾကီး ခ်ျပီး ရုပ္ရွင္ တစ္ကားေလာက္ ၾကည့္ပစ္လိုက္တယ္..။

ျပီးသြားတဲ့ အခ်ိန္လဲ ေရာက္ေကာ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ျပန္ထိုင္ရင္းနဲ႕ ပိုစ့္တင္ဖို႕ စဥ္းစားတာ ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို႕ မရပဲနဲ႕ဟိုအရင္ တန္းပလိတ္ ေလးခု ျပင္လိုက္တာ မွာ ရွာရေဖြရနဲ႕ ေတြ႕မိတာေလး ေတြ ကေခါင္းထဲ မွာ ေရာက္ေနတယ္ အဲဒါကေတာ့ ေဝါ့ပရက္စ္မွာ တစ္ခ်ိ႕တန္းပလိတ္ ေတြမွာ သံုးတဲ့ ဆလိုက္ဘားပဲ သူက ေနာက္ဆံုးတင္ထားတဲ့ ပိုစ့္ေလးေတြ က ဆလိုက္ရိႈးလို မ်ိဳးေလး ပိုစ့္က ဓါတ္ပံု ေလးေတြ ပိုစ့္ရဲ့ အစစာလံုးေလး ေတြ ေခါင္းစဥ္ ေလးေတြနဲ႕ေပၚေနတာ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ အသဲ အသန္ လိုခ်င္ေနတယ္ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ စေပါ့မွာ က မလြယ္ဘူးေလ...။

ဒါေပမယ့္ သံုးရက္ေလာက္ စမ္းဖို႕လုပ္ထားတဲ့ ဘေလာ့သံုးခုေလာက္ပ်က္သြား ေန႕မအိပ္ ညမအိပ္ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေအာင္ စမ္းျပီး သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေအာင္ျမင္သြားတယ္ေပါ့ဗ်ာ..

ဒါနဲ႕ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ မွာထည့္ျပီး သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဖလက္ရွ္ ဘန္နာနဲ႕ က်န္တဲ့ တိုလီမိုလီေတြနဲ႕ ဆိုေတာ့ နဂိုကမွ ကိုလင္းထက္ ဘေလာ့ဂ္ အရမ္းေလးတယ္ ဆိုျပီး ခ်စ္ပါတယ္ ခင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ညီေတြ ညီမေတြက အကိုၾကီးက ပုိစ့္မွ မတင္တာကို ဒါေၾကာင့္ မလာတာေပါ့ လို႕ အေျပာခံေနရတဲ့ ဟာ အခုေတာ့ ပိုဆိုးျပီ ထင္တယ္ ဆိုျပီး ဘာလုပ္ရမလဲ နည္းလမ္းလိုက္ရွာ ရေတာ့တာေပါ့ ..။

အဲဒီမွာ အမွတ္မထင္ ေတြ႕လိုက္တာေလး ကို အခု ပုိစ့္ကို အခ်ိန္ကုန္ခံ မ်က္စိအေညာင္းခံ ျပီး လာဖတ္တဲ့သူေတြ အတြက္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါမယ္..။

သင္တို႕လဲ သြားစမ္းလိုက္ၾကပါေနာ္..သူက ဘာေတြ စြမ္းေဆာင္ေပးနုိင္ သလဲ ဆိုေတာ့ သူ႕ ဆိုဒ္ကို ေရာက္ျပီ ဆိုရင္ ဘာမွ လုပ္စရာမလိုပါဘူး အကိုတို႕ အမတို႕ ညီတို႕ညီမ တို႕ရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ လိပ္စာ ကိုထည့္ရိုက္ေပးလိုက္ရံုပါပဲ..ျပီးရင္ ရိုေဘာ့လား လူလား စစ္တဲ့ ေဆ့ဖ္တီး ကုဒ္ေလး ေတြ အေပၚမွာ ျပထားသလို အၾကီးအေသး ထပ္တူရိုက္ထည့္ ေပးျပီး ရင္ေတာ့ သူက စစ္ပါျပီ ေပးလို္က္တဲ့ လိပ္စာရဲ့ ေဒါင္းလုပ္လုပ္ရမွာ ၾကာခ်ိန္ေတြ ဘယ္ css ေတြမ်ားေနတယ္ ဘယ္ HTML ကျဖစ့္ အႏၱရယ္ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ မ်ားေနတယ္ အို ကုန္ကုန္ဗ်ာ သင့္ ဘေလာ့က ေက်ာ္လြန္ေနတဲ့ ဟာေတြကို သူက အကုန္ လိပ္စာနဲ႕ နာမည္ နဲ႕ တကြ ျပမယ္ အဲဒါေလး ေတြကို ကိုယ့္ဖာသာခ်င့္ခ်ိန္ျပီး မရွိမျဖစ္ အေရးပါတဲ့ Java နဲ႕ပုံေတြေလာက္ပဲ ထားမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သင့္ဘေလာ့ဂ္ေလး ဟာ လူတိုင္းအလြယ္တကူ ဖတ္ရႈနိုင္မယ္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း နားရက္ ၁၅ ရက္ေလာက္ ေပ်ာက္သြား ရတဲ့ အေၾကာင္းေလး ရင္ဖြင့္လိုက္ပါတယ္ ဗ်ာ..။

ေဟာဒီမွာ ဒီမွ်ားပံုေလး ကို နွိပ္ျပီး ေတာ့သာ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ ရဲ့ Loading ဝိတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ မ်ားေနျပီလဲ ဆိုတာ သြားေရာက္ စမ္းသပ္ျပီး ထြက္လာတဲ့ အေျဖကို ၾကည့္ျပီး သူတြက္ခ်က္ေပးလိုက္တာ ေလးေတြကို ၾကည့္ျပီး ဝိတ္ေလွ်ာ့ ၾကေပေတာ့ဗ်ိဳ႕ အားလံုးပဲ ေပါ့ပါးသြက္လက္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးေတြ ပိုင္ဆိုင္နိုင္ၾကပါေစ..။
Read more


ေျခာက္ေသြ႕သြားတဲ့ ခံစားခ်က္


တစ္ခုေလာက္ ေတာ့ကိုယ့္ကိုေျပာခြင့္ျပဳပါ

ကိုယ္မင္းကို ေျပာခဲ့ဖူးရင္ ေျပာခဲ့ဖူးမယ္
ကိုယ္ဟာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ ေနသူတစ္ေယာက္ပါလို႕

ဒါမွ မဟုတ္ အခ်စ္ နန္းေတာ္ ၾကီးထဲမွာ
ဘုရင္ မင္းတရားၾကီး လုပ္ခ်င္ေနသူပါ လို႕

ဒါေပမယ့္ မင္းေပးခဲ့ တာေတြက
ဟင္းခ်ိဳမပါ အတို႕အျမဳတ္ မပါ တဲ့
ထမင္းဝိုင္း တစ္ခုလို ေျခာက္ကပ္လို႕

ကိုယ္သိမ္းပိုက္ ခဲ့မိတဲ့ နန္းေတာ္ၾကီးကလဲ
ေမတၱာ စမ္းေခ်ာင္းေတြ ေျခာက္ခမ္း ေနတဲ့
ကႏာၱရ အလည္က မိုးေခါင္ေရရွား ရပ္ဝန္းမွာ
တည္ေနတဲ့ နန္းေတာ္ၾကီးတစ္ခု ျဖစ္လို႕ေပါ့

ဒီေတာ့ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာ က
ကိုယ္ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ မႈေတြကို
သိနိုင္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ မရွိေတာ့တဲ့ အတြက္
မင္းရဲ့ ေျခာက္ေသြ႕ေနတဲ့ ထမင္းဝိုင္းကို
မစား နိုင္ေတာ့တာ ခြင့္လႊတ္ပါ

ေျခာက္ေသြ႕ေနတဲ့ နန္းေတာ္ၾကီးထဲမွာ
ဆက္ျပီး ပူေလာင္မႈေတြ နဲ႕နန္းသက္ မရွည္ပါရေစနဲ႕ေတာ့
ကိုယ့္ရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ အားလံုးေသဆံုးခဲ့ ျပီးပါျပီ..


Read more

About Me

My photo
ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝထဲက အမွတ္တရေတြ သတိရ သေလာက္ မွတ္တမ္းတင္ရုံ သက္သက္ပါ...။

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner

Myanmar Calendar

ဒီပံုေလးနွိပ္ ၿပီးဆက္သြယ္ပါ.

Followers

€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€

ေထြရာေလးပါးေျပာၾကမယ္


Blog Archive

ကၽြႏ္ုပ္၏ အသင္း

ျမန္မာမန္ခ်က္စတာယူနိုက္တက္ဖန္မွၾကိဳဆိုပါ၏

My Blog List

ျမန္မာေငြေပါက္ေစ်း

အလည္လာတဲ့သူေတြ

€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€

€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€€

Recent Posts

Popular Posts